Diesen Eintrag drucken

Η χαμένη αθωότητα - μερικές σκέψεις για το σήμερα….

6.2.2007 von kwa.

Η χαμένη αθωότητα

…των παιδιών της γειτονιάς μας.

Ένα βροχερό απόγευμα του Ιουνίου 2006. Κλεισμένος μέσα στο σπίτι έχω την ηρεμία

και τον χρόνο να σκεφτώ για τον κόσμο, για την κοινωνία μας, για την τρέχουσα

ειδησεογραφία.

Ένα θέμα ταράζει αυτές τις μέρες την κοινωνία μας. Ένα πρώτο θέμα, το οποίο

κατάφερε να εκτοπίσει τις αναφορές στο Ιράκ, τις τιμές του πετρελαίου, την ανεργία.

Το θέμα της παιδικής βίας, το οποίο μπήκε δυναμικά στα σπίτια μας και ταρακούνησε

εφησυχασμένες συνειδήσεις με την υπόθεση του μικρού Άλεξ. Αναρωτιέμαι, αν

πρέπει και εγώ να γίνω σαν τους πολλούς, που με την ευκαιρία των γεγονότων

ξαφνικά, ανακαλύπτουν το πρόβλημα.

Κι επειδή έχω μάθει να πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα του ποταμού

και να μην εθελοτυφλώ κάνω μια προσπάθεια να ασχοληθώ με κάτι άλλο…

Ανοίγω λοιπόν τον υπολογιστή μου για να διαβάσω ειδήσεις στο διαδίκτυο, και …:

· Ένα δεκαεξάχρονο αγόρι μαχαιρώνει χωρίς αιτία πάνω από τριάντα άτομα στα

πλαίσια εγκαινίων του νέου σιδηροδρομικού σταθμού του Βερολίνου.

· Σ΄ ένα σχολείο υποχρεωτικής εκπαίδευσης στο Immenstadt της Βαυαρίας

βρέθηκαν 16 από 200 εξεταζόμενα κινητά τηλέφωνα να περιέχουν σκηνές

βίας, φασιστική προπαγάνδα, πορνογραφικό υλικό μέχρι και ερωτικές σκηνές

κτηνωδίας.

· Ένας δεκαπεντάχρονος στο Βερολίνο κλωτσούσε με μανία την κοιλιακή χώρα

της φίλης του για να «διώξει» το βρέφος που θα γεννιόταν τις επόμενες μέρες.

· Σύσσωμη οι 31 καθηγητές του σχολείου Rutli πάλι στο Βερολίνο παρακάλεσαν

τις αρχές να κλείσει το εκπαιδευτικό ίδρυμα επειδή θεωρούν ότι κινδυνεύουν

ζωές από τα επαναλαμβανόμενα κρούσματα βίας.

· Στην Νέα Υόρκη Αμερικής επιτέθηκαν δύο αγοράκια επτά και εννέα ετών μια

επτάχρονη συμμαθήτρια τους και την τραυμάτιζαν με χρησιμοποιημένη

σύριγγα με ηρωίνη φωνάζοντας ότι η κοπέλα έτσι θα μολυνθεί με τον Ιό του

Έιτζ.

Δεν τα κατάφερα να ξεφύγω τελικά. Το θέμα της παιδικής βίας υπάρχει παντού

.Είναι η δύναμη κι η ορμή του ποταμού μεγάλη…παρασύρομαι. Πρέπει να βρω,

πρέπει να μάθω, τι συμβαίνει.

· Salzgitter, πάλι Γερμανία, συλλαμβάνονται δυο δεκαπεντάχρονοι επειδή

εκβίαζαν ένα δεκατριάχρονο μαθητή. Πέτυχαν να του αποσπάσουν χρήματα

και υλικά συνολικής αξίας 20.000 Εύρο.

· Ένα δωδεκάχρονο αγόρι - άλλο ένα γεγονός από την πρωτεύουσα της

ενωμένης Γερμανίας - στην κυριολεξία έσπασε τα μούτρα της δασκάλας του. Η

εκπαιδευτικός υπέστη κατάγματα στο κρανίο και γλίτωσε από τύχη το φως

της.

Το Βερολίνο είτε έχει παράδοση στην παιδική βία ή λόγο της κεντρικής του θέσης και

της έδρας της Γερμανικής κυβέρνησης έχει αποτελεσματική αστυνόμευση;

· Εκεί συλλήφθηκε μια μόλις δεκαοχτώ ετών μαθήτρια την ώρα που έβγαλε

περίστροφο για να σκοτώσει την καθηγήτρια Αγγλικών ενώ μια άλλη μαθήτρια

δεκαπέντε ετών μαχαίρωσε συμμαθήτρια της για ασήμαντη αιτία.

· Στο Nischnij Nowgorod της Ρωσίας έδειρε μια εννιάχρονη ένα επτάχρονο

κοριτσάκι και βαρούσε το κεφάλι της στον τοίχο ώσπου το θύμα μεταφέρθηκε

στο νοσοκομείο. Σ’ αυτή την περίπτωση ηθικός αυτουργός ήταν η δασκάλα

των Αγγλικών η οποία προέτρεψε τους μαθητές της να τιμωρήσουν την

επτάχρονη επειδή αυτή ήταν ανήσυχη στην διάρκεια του μαθήματος.

· Στην Αγγλία υπάρχει η ονομασία «Ladette» για κοπέλες, οι οποίες

χρησιμοποιούν βία ενάντια στους συμμαθητές τους. Εκεί μια δεκαπεντάχρονη

από θαύμα γλίτωσε τόσο την ζωή όσο και το φως της αφού μαχαιρώθηκε από

της συνομήλικες συμμαθήτριες της στο σχολείο της στο Camberley τόσο στο

στήθος όσο και στο πρόσωπο.

Όλα αυτά και χιλιάδες άλλα περιστατικά είναι γεγονότα της τρέχουσας χρονιάς, μιας

χρονιάς που ακόμα δεν τελείωσε. Μια χρονιά που μόνο στην Γαλλία έχει πάνω από

40.000 καταγραμμένα περιστατικά επικίνδυνης βίας από παιδία σε συνομήλικους ή

μικρότερους μαθητές έως τώρα.

Συνεχίζω με μανία την αναζήτηση στο διαδίκτυο, με στόχο την συλλογή πληροφοριών

για παιδιά και βία, και ανακαλύπτω:

Στην Ταϊλάνδη επικρατεί ένα καθεστώς παιδικής πορνείας, Η επικεφαλίδα, “Όσο

μικρότερη τόσο καλύτερη…”

· Αλλεπάλληλοι βιασμοί και παρθενορραφές είναι η μοίρα από νεαρά κορίτσια.

Τα κορίτσια αυτά δεν είναι άλλο στην επιθυμητή κατάσταση, οπότε

αποθέτονται από τους αφέντες τους στον μοντέρνο Καιάδα, στο πεζοδρόμιο

για 50 σεντς ανά πελάτη, ως τον θάνατο, είτε από Έιτζ είτε από τα ναρκωτικά.

Σκέφτομαι ότι η Ταϊλάνδη είναι μακριά. Σαν να με ηρεμεί λίγο η απόσταση, αλλά

συνεχίζοντας το διάβασμα διαπιστώνω ότι η πελατεία των παιδικών οίκων ανοχής

είναι Ευρωπαία. Ξαφνικά κάτι αλλάζει στην διάθεση μου, εκεί που δευτερόλεπτα πριν

άρχιζα να σκέφτομαι παιδιά σαν μικρά διαβολάκια, τώρα βλέπω ότι πίσω από αυτά τα

παιδία υπάρχουν άλλοι, πιο μεγάλοι διάβολοι.

Αλλάζω τα κριτήρια αναζήτησης, αναζητώ τους όρους «Ευρώπη», «εκμετάλλευση»

και «παιδία».

Συγκλονισμένος διαβάζω στην οθόνη μου ένα άρθρο από την εφημερίδα «Νέα

Κρήτη»

«Βραδινή ώρα στον προαύλιο χώρο του

Βενιζέλειου Νοσοκομείου… Ένας νεαρός

επιβιβάζεται στο αυτοκίνητό του και ετοιμάζεται να

αναχωρήσει. Ένα μικροσκοπικό αθιγγανάκι - δεν

είναι πάνω από 10 ετών - πλησιάζει το κινούμενο

όχημα και κάνει μια κίνηση στο κλειστό παράθυρο

του οδηγού. Εκείνος νομίζει ότι θέλει να καθαρίσει

το τζάμι για να βγάλει χαρτζιλίκι. Ανοίγει το

παράθυρο και επιχειρεί να το αποτρέψει. Όμως

“μένει κόκαλο”. Ο νους του αρνείται να

συνειδητοποιήσει αυτό που ένα δευτερόλεπτο

πριν, με απίστευτο κυνισμό, του είχε προτείνει το

αγοράκι.

«Κύριε, με 50 ευρώ μπορούμε να πάμε εκεί από

πίσω και να κάνουμε σεξ».

Το σοκαριστικό αυτό περιστατικό - που είχε και

συνέχεια - καταγγέλθηκε από τον 24χρονο οδηγό

στην Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Ηρακλείου χθες το

πρωί. Και, σύμφωνα με πληροφορίες, οι

αστυνομικοί του Γραφείου Ανηλίκων μόνο με τα

χέρια σταυρωμένα δε θα μείνουν, αφού η υπόθεση

παραπέμπει σε “καραμπινάτη” δράση κυκλώματος

παιδικής πορνείας στην πόλη του Ηρακλείου.

Ο άνθρωπος αυτός, μιλώντας στη “Ν. Κρήτη”,

ανέφερε ότι, εκτός από το αγοράκι που τον

προσέγγισε με σκοπό τη σεξουαλική συνεύρεση,

ένα ακόμη αθιγγανάκι, της ίδιας ηλικίας, στεκόταν

λίγα μέτρα πιο πέρα και έκανε σήμα σε άλλον

οδηγό αυτοκινήτου που ακολουθούσε,

αναζητώντας υποψήφιο “πελάτη”.

…..»

Όλα αυτά στην ανεπτυγμένη δύση, ή οποία καταδικάζει την βία ανθρώπων σε

κατοικίδια ζώα; Έτσι είναι ένας πολιτισμός που θέλει να είναι οικολογικός,

προοδευτικό και ελεύθερος; Ένας πολιτισμός που καταγγέλλει τα Αραβικά κράτη για

τις απάνθρωπες καταστάσεις που επικρατούν εκεί;

Εκνευρισμένος πια, ανάβω ένα τσιγάρο και σκέφτομαι τον καθωσπρεπισμό που

απαγορεύει ή περιορίζει το κάπνισμα σε τηλεοπτικές εκπομπές για την προστασία

ανήλικων.

Προσπαθώντας να ξεφύγω από αυτές τις σκέψεις, ανοίγω το ραδιόφωνο για να

ακούσω:

«..Φτερά στην πλάτη μου

Έχω κέρατα στο κεφάλι μου

οι κυνόδοντές μου είναι αιχμηροί

και τα μάτια μου είναι κόκκινα

όχι αρκετά ένας άγγελος

αυτός που έπεσε τώρα

Τώρα επέλεξε αν θες να μας συντροφέψεις

ή να πας κατευθείαν στην κόλαση

Σκληρό Rock Hallelujah!

Σκληρό Rock Hallelujah!

Σκληρό Rock Hallelujah!

Σκληρό Rock Hallelujah!….»

Σκέφτομαι ότι ίσως δεν έπρεπε να μάθω Αγγλικά. Θα ήταν καλύτερα να μη

καταλάβαινα τους στίχους των νικητών του Eurovision. Αλλάζω σταθμό:

Bin ich schöner

zerschneid mir das Gesicht

bin ich starker

brich feige mein Genick

bin ich kluger

töte mich und iss mein Hirn

Hab ich dein Weib

töte mich und iss mich ganz auf

dann iss mich ganz auf

Η μετάφραση των στοίχων με τρομάζει:

Αν είμαι πιο όμορφος

χαράκωσε μου το πρόσωπο

αν είμαι δυνατότερος

σπάσε μου δειλά τον σβέρκο μου

αν είμαι εξυπνότερος

σκότωσε με και φάει το μυαλό μου

αν έχω την γυναίκα σου

σκότωσε με και να με φας ολόκληρο (δις)..

Αυτή είναι η μουσική της νεολαίας; Αυτά είναι τα μηνύματα που φτάνουν στα παιδιά

μας; Αυτό είναι το καλλιτεχνικό έργο των Rammstein; Άλλη μια δοκιμή, άλλος

σταθμός:

«.Δε με γουστάρεις, μήπως θα ήθελες μια πίπα να μου πάρεις

Σιχαίνεσαι το στυλ μου και φρικάρεις

μα κατά βάθος μ’ αγαπάς και με κοπιάρεις

Μαζί μου ασχολείσαι, ποσό μαλάκας είσαι

Αν όντως δεν γουστάρεις σου δείχνω τι να πάρεις

Ανήλικος αν είσαι, τα αυτιά σου τώρα κλείσε

το όνομα μου σβήσε, ξένος είμαι, ξένος είσαι

Ζήλια, κόντρες, μίσος, παντού υπάρχει μίσος

στους δρόμους, στις φαμίλιες και στις ψυχές μας ίσως

Ίσως να ‘ναι αργά, εγώ όμως το φωνάζω

Τα νερά πάλι ταράζω και το στυλ μου δεν αλλάζω

Χρόνια σας ακούω να μιλάτε για ό,τι κάνετε

στα αυτιά όμως τα λόγια σας ακούω σαν να κλάνετε

Ποτέ σας δεν με φτάνετε μιλάω από πρώτο χέρι

είμαι ο γιος του ανέμου σαν το Κώστα τον Κεντέρη

Στα δυο μικρά σου μάτια η εικόνα μου μεγάλη

μ’ είχες χάσει για δυο χρόνια μα εδώ είμαι και πάλι

Έτοιμος για κραιπάλη, οπλίζω τη σκανδάλη

κι ουρλιάζω μες τη νύχτα, όπως κάνει το τσακάλι.»

Ωχ. Αυτοί είναι οι Goin’ Through; Αυτό είναι το αγαπημένο κομμάτι των πανταχού

πιτσιρικάδων και η μεγάλη επιτυχία της Ελληνικής μουσικής που παίζεται από τα

πάρτι των παιδιών του Δημοτικού μέχρι και στα πάρτι στα ίδια τα σχολεία. Αυτό το

συγκρότημα βγαίνει στην τηλεόραση με παιδική ορχήστρα;

Και δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την κυρία σε κάποιο παιδικό πάρτι γενεθλίων που

καμάρωνε υπερήφανη τον γιόκα της όταν εκείνος τραγουδούσε λέξη -λέξη όλο το

αυτόν τον χυδαίο στίχο χορεύοντας και κάνοντας τις ίδιες χυδαίες κινήσεις δείχνοντας

τα γεννητικά του όργανα έτσι ακριβώς όπως είδε να κάνουν κάποιοι άλλοι στην

συγκεκριμένη φράση:

«Αν όντως δεν γουστάρεις σου δείχνω τι να πάρεις >>

Ένας τέλειος μίμος ο επτάχρονος πιτσιρικάς και με την επιβράβευση της μητέρας του!

Ας ανάψω την τηλεόραση:

· Ειδήσεις:παράθυρα

Κάποιος λέει πως είμαστε μια υποκριτική κοινωνία..

Μάλιστα, λέω στον εαυτό μου. Ένα δείγμα αυτογνωσίας. Αλλάζω τον σταθμό για να

δω τι λένε τα άλλα κανάλια.

· Μια κραυγή, ένα σπαραγμός από ένα παιδί, ένα μικρό κορίτσι τρέχει σε μία

παραλία και μια φωνή που περιγράφει ότι το παιδί μόλις έχασε την οικογένεια

του από τα πυρά φαντάρων του Ισραήλ. Έτυχε το παιδί να είναι Παλαιστίνιο.

Ο Ο.Η.Ε. καταδικάζει κτλ.

Νιώθω αμηχανία, αισθάνομαι αδύναμος να αντέξω την εικόνα του πονεμένου παιδιού,

οργή με πιάνει και πριν προλάβει να έρθει στο μυαλό μου η απόφαση να

υπερασπιστώ τα παιδιά της Παλαιστίνης ακόμη και με βία, προλαβαίνω και αλλάζω

σταθμό:

· Η φωτογραφία ενός πτώματος, ο εκφωνητής περιγράφει ότι πρόκειται για τον

Abu Musab az-Zarqawi ο οποίος στο Ιράκ έδρασε ως τρομοκράτης.

Αναφέρεται ότι αποκεφάλιζε ομήρους, σκότωσε..

Φτάνει πια, όχι άλλο αίμα, γρήγορα πατάω το τηλεκοντρόλ και εμφανίζεται άλλος

σταθμός:

· Η ταινία δείχνει έναν φόνο. Και τον ήρωα να εκδικείται, σκοτώνοντας όποιον

ένοχο βρεθεί μπροστά του. Ο ήρωας σαν εκπρόσωπος μιας νέας τριάδας,

Αστυνόμος- εισαγγελέας, δικαστής και δήμιος.

Αγανακτώ, βγαίνω από το σπίτι για να αγοράσω μία εφημερίδα, ένα μικρό βιβλίο,

έστω ένα παιδικό κόμικς.

Στο περίπτερο βρίσκονται απλωμένα περιοδικά με ημίγυμνες και κραυγαλέες

επικεφαλίδες, με ψευτοστάρ και ψευτοσκάνδαλα με φωτογραφίες από γκλάμουρ

σπίτια και λίγους νεόπλουτους που επιδεικνύουν τη δύναμη του χρήματος που

διαθέτουν σε εποχές των ισχνών αγελάδων για τους πολλούς…

Πιο δίπλα μοστράρουν φωτογραφίες με τα τέρατα της Γιουροβίζιον κι είναι η

επιβράβευση των νέων

ειδώλων και φαινόμενα των καιρών που διανύουμε.

Τα τερατάκια – όπως αποκαλούνται από τα παιδιά - όμως μοιάζουν πολύ με τους

σημερινούς ήρωες των παιδικών κόμικς.

Όρκς (Άρχοντας των δαχτυλιδιών), Κλίνγκονς (Σταρ Τρεκ) και ο Βόλτεμορτ (Χάρυ

Πότερ). – Μα αυτοί είναι οι κακοί;

Λέτε να είναι σύμπτωση?

Αλήθεια, διαπιστώνω ότι και αν είδα, ότι και αν άκουσα, ότι και αν διάβασα σ’ αυτό το

απόγευμα του Ιουνίου το 2006, όλα ήταν προσπελάσιμα και σε μικρά παιδιά.

Τελικά, αναρωτιέμαι, ακούει κανείς από εμάς τους μεγάλους τι καταγράφετε και τι

φτάνει στον εύπλαστο ψυχισμό των παιδιών μας? Τι εικόνες λαμβάνουν τα παιδιά ?

Τι πρότυπα τους προβάλλονται? τι μηνύματα ? τι ακούσματα έχουν? Όλα αυτά κι

άλλα πολλά είναι οι δόσεις δηλητηρίου που παίρνουν καθημερινά στο μυαλό και στην

ψυχή τους οι μικροί μας αυριανοί πολίτες από πολλές πηγές. Μήπως περνάει στο

μυαλό τους, ότι στην κοινωνία μας είναι «μάγκας» αυτός που παίρνει το «δίκιο» του

με βία; Ότι αν δεν κλέψει, αν δεν χτυπήσει άλλους τότε δεν θα έχει την τύχη του

τάδε γκλαμουράτου τύπου που τα κέρδισε όλα χωρίς να κρατάει κανένα σταυρό στο

χέρι, Μήπως αντιλαμβάνεται με το παιδικό μυαλό του, ότι αρκεί να είναι δυνατότερος

για να είναι ατιμώρητος; Μήπως ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Μήπως τα παιδιά δίνουν πίσω αυτά ακριβώς που παίρνουν από την σημερινή

πραγματικότητα? Ποια όμως είναι τελικά αυτή η πραγματικότητα;

Σκέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια, τους παιδικούς ήρωες. Έναν ροζ πάνθηρα να κάνει

ζαβολιές. Σκέφτομαι τηλεοράσεις που αν υπήρχαν άναβαν όταν ήδη κοιμόμουν.

Σκέφτομαι κόμικς που προκαλούσαν γέλιο.

Σκέφτομαι εκείνο το παγκάκι στο πάρκο, που στα παιδικά μου χρόνια καθόμουν και

διάβαζα τα «Μίκυ Μάους» και πόσο πλήρης και ευτυχισμένος αισθανόμουν με τις

μικρές ιστορίες.

Κάποτε στα παιδικά όνειρα κυριαρχούσαν φιγούρες ηρώων όπως αυτή του Ταρζάν,

του καλοκάγαθου Γκούφη, του Μίκυ και της Μίνι. άιντε κι ενός τσιγκούνη Σκρουτζ.

Στις μέρες μας τα παιδιά λίγο μετά με την γέννηση τους εκτείθονται μπροστά στους

δέκτες των τηλεοράσεων και γίνονται αποδέκτες όλης αυτής της πληροφόρησης και

της βίας προκειμένου οι γονείς να παρακολουθήσουν τα αγαπημένα τους

προγράμματα και να προσέχουν και τα παιδιά.

Ακόμα και αν κάποια τηλεοπτικά προγράμματα βγάζουν απαγορευτικό σηματάκι,

ποιος δίνει σημασία.

Αλήθεια; Εγώ ο ίδιος έδωσα την δέουσα σημασία;

Περίπου πριν από μια εικοσαετία είχα βρεθεί στην Νέα Υόρκη για δουλειές. Σε κάποια

περιήγηση μου βραδινή στους δρόμους της βρέθηκα σε ένα σταθμό τρένου. Εκεί είδα

μια τελείως ¨”αλλιώτικη” παρέα από μικρά παιδιά κορίτσια κι αγόρια από 8 έως 12

ετών. Ήταν καμιά δεκαριά πολύχρωμα παιδάκια .

Τα κοριτσάκια ήταν μακιγιαρισμένα και ντυμένα γυναικεία κι άκρως προκλητικά ενώ τα

αγόρια κάπνιζαν τσιγάρα ,έπιναν μπύρες και τα χέρια τους ήταν γεμάτα τατουάζ.

Μια εμφάνιση που μόνο παιδιά δεν θύμιζε…

Μετά το πρώτο σοκ προσπάθησα να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε σε αυτά τα παιδιά

και τα ρώτησα τι κάνουν εδώ τέτοια ώρα και αν ήξεραν οι γονείς τους ότι είναι έξω

από το σπίτι. Τα ρώτησα και γιατί καπνίζουν..

Αυτά βάλανε τα γέλια και με ρώτησαν αν ήθελα να αγοράσω μαριχουάνα κι αν θέλω

σεξ…..

Κάποιο από αυτά άρχισε να με βρίζει χυδαία όταν του είπα ότι δεν ενδιαφέρομαι και

λυπάμαι πολύ που το κάνουν αυτό.

Μετά ξεσηκώθηκαν και τα υπόλοιπα εναντίον μου με απειλές και βρομόλογα που κι ο

πιο σκληρός αλήτης δεν έχει στο λεξιλόγιο του.

Είδα κι ένοιωσα πως κινδυνεύω.

Έφυγα βιαστικά με στεναχώρια και με χίλια άσχημα συναισθήματα βλέποντας για

πρώτη φορά στην ζωή μου συμμορία ανηλίκων που τα κορίτσια εκπορνεύονται και τα

αγόρια πουλάνε ναρκωτικά.

Το Αμερικάνικο όνειρο είχε μόλις καταρρεύσει μπροστά μου…

Αργότερα όταν βρέθηκα να συζητάω το περιστατικό στους γνωστούς μου που έμεναν

Αμερική μου είπαν ότι είναι γνωστή αυτή η κοινωνική πληγή κι ότι τα περιστατικά κι οι

συμμορίες εκεί είναι άπειρες. Ήταν καθημερινό θέμα στις τηλεοράσεις.

Μου είπαν μάλιστα και για ακραίο περιστατικό από παιδιά ανήλικα που περιέλουσαν

με βενζίνη έναν ζητιάνο που κοιμόταν στον δρόμο και τον έκαψαν.

Και το έκαναν αυτό απλά για την πλάκα τους.

Η συμβουλή ήταν να μην περιφέρομαι αργά στις συνοικίες και στους δρόμους της

Νέας Υόρκης και μακριά από τέτοια παιδιά.

Σκέφτηκα τότε τα παιχνίδια που μου ζητούσαν να φέρω από Αμερική τα παιδιά της

γειτονιάς, και θυμήθηκα επίσης και την μεγάλη επιθυμία τους να μπορούσαν να

έρθουν κι εκείνα στο ταξίδι να δουν την μεγάλη και προηγμένη χώρα. Αλήθεια, ο

άτυχος Άλεξ, πως έβλεπε την Ελλάδα; Μήπως με τα μάτια των παιδιών της παλιάς

μου γειτονιάς;

Τότε ηρέμισα με μία σκέψη:

«Τι καλά που μας χωρίζει ένας ωκεανός κι όχι μόνο….

Τι καλά που δεν είμαστε τόσο μπροστά όσο οι Αμερικάνοι», μονολογούσα.

Σκεφτόμουν την Ελλάδα τόσο μακρινή και δεν μπορούσα τότε να φανταστώ ότι

κάποια μέρα και πολύ σύντομα μάλιστα θα γινόμαστε κι εμείς μια πολυεθνική χώρα

που θα πρέπει να επιβιώσουν όλοι κι αυτό είναι που φέρνει τον κακό ανταγωνισμό.

Όχι τον άλλον, εκείνον που σε κάνει να γίνεσαι καλύτερος μέσα από την προσπάθεια

σου να πετύχεις τους στόχους σου. Μια μεταλλαγμένη κοινωνία είναι το τρόπαιο που

κονομήσαμε τελικά μαζί με όλα τα άλλα μεταλλαγμένα που μπήκανε στην ζωή μας

ακόμα και στο πιάτο μας.

Ηχούν στα αυτιά μου τα «κατηγορώ» των ειδικών, που εμφανίζονται καθημερινά στα

παράθυρα της τηλεόρασης:

«Κατηγορώ την κοινωνία μας, για την αναισθησία στα παιδιά της γειτονιάς της.»

«Κατηγορώ τον πολιτισμό μας, που νοιάζεται δήθεν για το οικολογικό περιβάλλον και

μεγαλώνει τα παιδιά με πρότυπα, βίας, πορνείας και εκμετάλλευσης.»

«Κατηγορώ το κράτος για την ελλιπή παιδεία .»

«Κατηγορώ το σύστημα, που διαλέγει εκπαιδευτικούς με βασικό κριτήριο τα μόρια.»

«Κατηγορώ το σύστημα, που εμφυτεύει στα παιδιά από μικρή ηλικία τον

ανταγωνισμό στην θέση της αλληλεγγύης ,της αγάπης και της συμπαράστασης.»

…

«Κατηγορώ και θεωρώ υπεύθυνο το καθένα από μας με την αδιαφορία. του»

Αλήθεια, σκέφτομαι, ποιον πρέπει να κατηγορώ; Μίας που σύμφωνα με το κλίμα των

ημερών πρέπει να κατηγορήσουμε κάποιον για να φύγει η ευθύνη από πάνω μας.

Κατηγορώ τον εαυτό μου, που δεν βρήκε αρκετή δύναμη και ταλέντο να

ταράξει νερά της καθημερινότητας έγκαιρος, όπως πριν από μια εκατονταετία ο

Emile Zola.

Κατηγορώ τα χρόνια που πέρασαν, χωρίς να γίνει ο κόσμος καλύτερος.

Η πορεία θα έπρεπε να είναι ανοδική και η εξέλιξη μας να είχε να κάνει πρώτα

με την ομορφιά και την καλοσύνη της ψυχής του ανθρώπου.

Δεν θεωρείται εξέλιξη του ανθρώπινου είδους όταν αυτός βγάζει ακόμα τα

χαμηλότερα και κτηνώδη ένστικτα του, αυτά που είχε όταν ξεκίνησε την

διαδρομή του σαν πίθηκος στην ζούγκλα.

Κάτι δεν πήγε καλά λοιπόν..

σε εκείνους, στους άλλους, σε σένα ,σε μένα

Μακάρι να είχα κι εγώ ακόμα την αθωότητα του ήρωα των παιδικών μου

χρόνων. Την αθωότητα του «Μικρού Πρίγκιπα». Μακάρι να μη ήταν

πραγματικότητα όσα βλέπω, όσα ζω και όσα διαβάζω. Μακάρι να πιστέψω

πάλι ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος.

Βασίλης Ασβεστόπουλος

Geschrieben in Allgemein | Drucken | Keine Kommentare »

Diesen Eintrag drucken

Hallo Europa! Γεια σου Ευρώπη! Hi Europe!

6.2.2007 von kwa.

Ein Europa - viele Sprachen!

Μια Ευρώπη πολλές γλώσσες!

We are living in one European Continent using many languages. 

Hier startet der Versuch, ein blog mit 3 der vielen Sprachen zu beginnen. Ας δοκιμάσουμε να καλύψουμε τρεις από τις πολλές γλώσσες. Let’s try to build a trilingual blog!

Geschrieben in Allgemein | Drucken | 1 Kommentar »

« Vorherige Einträge