Eine gute Frage. Stellen Sie sich vor, ich sitze vor diesem Text und überlege, wie ich kreativ meine Ansichten zu kreativen Techniken darlegen soll, und habe weder Inspiration noch die nötige Ruhe dies zu tun. Da Sie, lieber Leser, diesen Text lesen, ist davon auszugehen, dass Sie entweder selbst gerade unter einer Schreibblockade leiden, oder für kommende Blockaden vorbereitet sein möchten. Dann kennen Sie sicher die damit verbunden Gefühle.  

Schreibblockade, der blanke Horror. Stunden des blanken Entsetzens vor einem leeren Papier oder einem leeren Computerbildschirm können so vergehen. Stunden, in denen man mit Freunden telefoniert, mit dem Partner streitet, Computerspiele spielt, im Internet surft, Nachrichten sieht oder ständig zum Kühlschrank rennt, um in der Folge weiterhin auf ein leeres Papier zu schauen. 

Je mehr von diesen Stunden vergehen, umso größer ist der innere Druck, den verlangten Text doch endlich zu Papier zu bringen. Geht das? Kann man schreiben? Hat man nicht vielleicht das Schreiben plötzlich vergessen? Ist es das Alter? Das Wetter?  

Aha, im Internet gibt es eine Studie, die besagt, dass der Intelligenquotient im Sommer sinkt. Eine andere stellt das gleiche für die dunklen Wintermonate fest. Wieso nur, das ist die Frage, kommen Sommer und Winter bei mir gleichzeitig zur Wirkung? Klimawandel? 

Verzweiflung! Es geht nicht! Wie soll man das einem Verleger erklären? Wer wird jemals wieder einen Auftrag für einen Text erteilen? Der Ruin, das Ende! Nur ein Wunder kann helfen, ein kreativer Text muss auf das Papier. 

Schon Jean-Jacques Rousseau bemerkte allerdings: „Nie konnte ich etwas schaffen mit der Feder in der Hand vor einem Tisch und Papier. Auf den Spaziergängen zwischen Feldern und Bäumen, nachts in meinem Bett, während der Schlaf mich flieht, schreibe ich in meinem Gehirn.“ 

Eine Erkenntnis, die aber wenig hilft, wenn auch das Gehirn streikt. Warum nur, hat Miraculix keinen Zaubertrank gegen Schreibblockaden erfunden? Trotzdem ist diese Feststellung wahr. Die Blockade im Gehirn entsteht durch den Druck, auf Knopfdruck kreative Produktivität erzeugen zu müssen. 

Der Produktivitätszwang gerät in den Vordergrund und sämtliche andere Dinge des Lebens treten in den Hintergrund. Leider schwindet damit auch das Selbstvertrauen und man wird müde. 

Aber halt, außer den von der Werbung angepriesenen Vitamindrinks, die müde Gehirne wieder munter machen sollen, und außer den Flügel verleihenden Dosenprodukten muss es doch noch Wege aus der Misere geben. Ein Spaziergang, wie Rousseau ihn anpreist mag in leichteren Fällen das Problem lösen. Wenn ein schwerer Blockadezustand vorliegt, sind aber auch andere Mittel möglich. 

Es geht zunächst darum, das verlorene Selbstvertrauen wieder zu gewinnen. 

Schieben wir einfach den Frust mal beiseite. Selbst wenn das nicht so einfach geht. Betrachten wir die Situation ganz nüchtern, unbeteiligt. Versetzen wir uns in die Position eines Betrachters. Wir betrachten uns selbst, unsere Situation. Wo liegt das Problem?  

Je mehr man ein Problem auf den Punkt bringt, umso leichter erscheint die Lösung. Es soll ein Text über ein Thema erstellt werden. Klingt doch einfach.  

Die Inspiration fehlt? Welche Inspiration? Ein Blick auf das Papier oder den Bildschirm verrät ein leeres Feld. Leer, weil noch nicht einmal der Anfang erstellt wurde. Leer, weil nach dutzenden Telefonaten, Webseiten, Kühlschrankbesuchen und verzweifeltem Aufschrei immer noch nichts da steht.  

Bevor die Panik wieder aufkommt, sollten wichtige Fragen beantwortet werden. Jeder fragt sich in Krisensituationen doch, „Warum passier das mir?“. 

Formulieren wir die Frage für den konkreten Fall um, „Warum soll ich diesen Text schreiben?“. Wie lautet die Antwort? Was gab den Ausschlag für den Auftrag? Ist es vielleicht das Fachwissen, das vorgewiesen wurde?  War es eine eigene Bewerbung? Oder muss der Text im Rahmen der eigenen beruflichen Tätigkeit erstellt werden? 

Welcher Verleger, welcher Arbeitgeber vergibt einen Auftrag an jemanden, der kein Fachwissen vorweisen kann? Zumindest tut das kein professioneller Unternehmer. Ergo hat man als schreibblockierter potentieller Autor zumindest einmal bewiesen, dass man den geforderten Text abliefern könnte.   

Tief durchatmen, ein positiver Lichtblick, der potentielle Autor mit akuter Schreiblockaditis depressiva kann nun einen Lichtblick am Horizont erkennen. 

Richtig, es soll über ein Thema geschrieben werden, dass man beherrscht und kennt. Richtig, diese Erkenntnis allein bringt immer noch kein Wort auf das Papier. Vor dem erneuten Drücken der Paniktaste, sollte eine weitere Frage gestellt werden, „Für wen soll der Text erstellt werden?“.    

Die Gefahr bei der Selbstanalyse ist das Aufkommen von Selbstmitleid. Die depressive Grundstimmung, die die Kreativität immer mehr hemmt muss bekämpft werden. Nun, dem Begründer der Indiviualpsychologie, Alfred Adler, wird folgendes Zitat zugeschrieben 

„Wir können uns nur in vierzehn Tagen von unseren Depressionen befreien, wenn wir uns nur jeden Tag überlegen, wie wir anderen helfen können.“ 

Helfen wir unseren Lesern! Konzentrieren wir uns auf die Zielgruppe. Das lenkt vom Selbstmitleid ab und vermeidet dunkle Gedanken.  

Sind die potentiellen Leser Laien, die einfach nur informiert werden sollen? Sind es Experten, denen neue Erkenntnisse dargelegt werden sollen? Sind es Kollegen, vielleicht aus dem eigenen Betrieb, denen der Text einen Überblick über die Tätigkeit der Abteilung gegeben werden soll? Oder ist der Text an Kunden adressiert?  Kunden, die überzeugt werden müssen. 

Hilft uns das? Erscheint uns zunächst die Umschreibung des Leserkreises nicht ebenso genial, wie die Erkenntnis, dass Wasser nass ist? Und was, wenn dies tatsächlich der Fall ist? Muss die Lösung eines Problems immer schwer sein, nur weil uns das Problem zunächst schwer erscheint? Sind die genialsten Erfindungen nicht oft allein dadurch entstanden, dass jemand den Mut hatte etwas ungeheuer Einfaches zu postulieren? 

Jeder von uns ist in gewissen Fachgebieten Laie. Ebenso leicht kam uns die Erkenntnis, dass ein potentieller Autor eines Textes über Fachwissen verfügen muss. Unser eigenes Tätigkeitsgebiet sollten wir kennen,  ergo können wir zumindest auf unserem Fachgebiet ebenso wie unsere Kollegen denken. Schließlich sind alle erwachsenen Erdbewohner irgendwo Kunden. Ganz ehrlich, kein Leserkreis ist uns wirklich fremd.  

Treten wir wieder zurück in die Rolle des unbeteiligten Betrachters, so können wir folgendes Fazit festhalten, ein schreibblockierter Autor ist nicht in der Lage seine Rolle als Textschöpfer zu übernehmen. Er kennt allerdings das Leserprofil. Was liegt näher, als statt Computerspielen, Channelhopping, Kühlschrankplünderung, endlosen Telefonaten und stundenlangem Tigern im Raum, ein einfaches, produktives Spiel zu spielen. Ein Rollenspiel. 

Was würden Sie persönlich als Leser von dem Text erwarten, den Sie formulieren sollen? Vergessen Sie die Rolle des Verfassers. Sie sind nun der Leser. Ein Leser, der seine Erwartungshaltung ausdrückt. Stellen Sie sich vor, Sie wären ein Schauspieler, der den Leser darstellen soll. Und schreiben Sie sich alle Fragen auf, die der virtuelle Leser stellt. Denken Sie sich in die Rolle eines kritischen Lesers.  

Ein kritischer Leser wird versuchen alle Schwachstellen in Ihrem Text zu entdecken. Da Sie noch keinen konkreten Text haben, versetzen Sie sich in eine Prüfungssituation, welche Fragen zu Ihrem Textthema würden Sie am meisten fürchten? Schreiben Sie diese Fragen auf und versuchen Sie diese so gut wir möglich zu beantworten. Benutzen Sie dazu Ihr Wissen, Ihre Recherchen und fügen Sie Zitate an all den Stellen ein, an denen Sie auf fremde Erkenntnisse zurückgreifen.  

Fein. Das Schwierigste haben Sie nun hinter sich. Denn, wie der Volksmund schon sagt, „Aller Anfang ist schwer“. 

Zwar haben Sie noch keinen kompletten fließenden Text, aber bereits einige schwierige Fragen. Formulieren Sie nun die Fragen und Antworten so, dass Sie sich an das Niveau der Zielgruppe richten.  Jede Zielgruppe hat ihr eigenes Vokabular. Der Laie verwendet einfachere Formulierungen als ein Profi. Komplexe Gebiete können einem Nichtfachmann leichter erklärt werden, wenn man auf Vergleiche zurückgreift, die einen unbekannten Komplex mit etwas vergleichen, was dem Leser geläufig ist. Fachleute dagegen bevorzugen eine präzisere lakonischere Textform, die sich auf neue Erkenntnisse konzentriert. 

Zugegeben, einen Text nur mit Fragen zu spicken, wirkt etwas langweilig. Die Fragen sollten auch nicht wirklich ex pressis verbis im Text erscheinen.  

Anstatt beispielsweise einen Abschnitt mit der Fragestellung: 

„Was ist ein Ottomotor?“ 

Unter Ottomotoren versteht man……. 

zu beginnen kann der Abschnitt schlicht mit dem behandelten Fachbegriff überschrieben werden.  

Ottomotoren 

Unter Ottomotoren …. 

Die „Fragen“ sollten in Unterthemenkomplexe gegliedert werden. Selbst wenn es zu Anfang so wirkt, es geht nicht um einen tabellenartigen Fragenkatalog, sondern darum die mit dem Textthema verbundenen Fragen in einzelne Abschnitte zu gliedern.  

Versuchen Sie bereits zu diesem Zeitpunkt, die einzelnen Fragen so zu ordnen, dass sie in logischer Folge vorliegen.   

Niemand genießt es durchgehend schwierige Themenkomplexe zu lesen. Solch schwere Kost erscheint meist trocken. Sie können den Text auflockern, indem Sie einfachere Komplexe einfügen. Denken Sie sich in den dümmsten anzunehmenden Leser, denken Sie an Anfänger. Und schreiben Sie wieder die Fragen und Antworten auf. Was möchte der Anfänger wissen?  

Greifen Sie dabei durchaus auf eigene Erfahrungen zurück. Sie waren nicht immer Experte für Ihr Gebiet. Wie war das, als Sie vor längerer Zeit versuchten, das damals neue Themengebiet zu erschließen?  

Können Sie sich an „Aha“-Effekte erinnern? Können Sie sich daran erinnern, wie Freunde oder Bekannte sich bei bestimmten Themen „dumm anstellten?“.  

Vorsicht, wenige Menschen haben die Stärke, über die eigenen Schwächen zu lachen. Wird dem Leser der Spiegel vorgehalten, kann es sein, dass einige Leser befremdet reagieren.  Andererseits sollten Sie versuchen, auch komische Situationen zu beschreiben, das lockert den Text auf. Hier können Sie Sie selbst sein. Demonstrieren Sie an der eigenen Person, was alles schief laufen kann.  

Wie oft stellt man sich die Frage, „Wenn ich das doch vorher gewusst hätte?“. Meist schließt sich ein, „Hätte ich doch….. .“. an. Es liegt in der Natur des Menschen, die Vergangenheit Revue passieren zu lassen. Oft denken wir dabei an Entscheidungen oder Situationen, in denen wir oder andere falsche Entscheidungen getroffen haben. Manche frühere Entscheidungen wirken mit dem heutigen Wissen komisch, andere hatten eventuell negative Folgen. 

Gehen Sie zurück in die eigene Vergangenheit. Betrachten Sie alles, was mit dem Thema Ihres Textes in Verbindung steht mit dem Abstand eines neutralen, wohlwollenden Beobachters und notieren Sie dabei ihre Gedanken.  

Die Einbindung der eigenen Person in den „Fragenkatalog“ führt zu einem Vertrauensgefühl beim Leser. Der Leser kann sich mit Ihnen besser identifizieren. Selbst wenn Sie, was auch bei den klügsten Zeitgenossen vorkommen kann, einige Gedanken in etwas wirrer Form zu Papier bringen, so haben Sie beim Leser einen Vertrauensvorschuss. Er wird nicht wie der Deutschlehrer reagieren, der einen Abschnitt mit „am Thema vorbei“ markiert, sondern eher Ihrer Beteuerung, „Ich wollte doch nur sagen, dass …. .“ Glauben schenken. 

Fazit: Ihr Fachwissen können Sie mit den schwierigen Fragenkomplexen demonstrieren, ihre Menschlichkeit mit kleinen Schwächen. Selbst wenn Ihr Schreibstil nicht allzu kreativ erscheint, entweder, weil das Thema es nicht zulässt oder weil die Kreativblockade immer noch zu intensiv ist, werden Sie die Sympathie Ihrer Leser gewinnen. Sie wirken dadurch im Allgemeinen glaubwürdiger. Bedenken Sie, alle wissen, dass niemand perfekt ist. Wem würden Sie eher Glauben schenken, jemandem, der zu seinen Schwächen stehen kann oder einer Person, die sich als Superhirn präsentiert?  

Leser können gerade bei belehrenden Texten zum Weiterlesen motiviert werden, wenn sie feststellen, dass sie mit ihren Verständnisproblemen nicht allein sind. Ein Text, der den Leser nicht frustriert sondern aufbaut wirkt locker und kreativ. Der Leser sollte mit uns mitdenken. 

Geben Sie dem Leser dabei so viel Hilfestellung zur Hand, dass während der Lektüre des Textes beim „Mitdenken“ Ihre nächsten Gedanken erahnen kann.  

Denn, wie sagte schon Luc de Clapier Vauvenargues in „Nachgelassene Maximen“ 

„Man darf den Leser nicht voraussehen lassen, was man ihm sagen will, aber man muss ihn dazu bringen, den Gedanken selbst zu finden; denn dann achtet er uns, weil wir denken wie er, aber später als er.“ 

Der „Aha-Effekt“, das bekannte „hab ich mir doch gedacht!“ motiviert den Leser und baut dessen Selbstvertrauen weiter auf.  

Erinnern Sie sich, wollten wir nicht unsere Schreibblockade und unsere Depression dadurch bekämpfen, dass wir unseren Lesern helfen? 

Ordnen Sie die Themen so, dass die bereits beschriebenen Fragenkomplexe entstehen. 

Formulieren Sie auch hier den „Fragenkatalog“ so, dass er in einer Textform erscheint. Abhängig davon, wie direkt Sie den Leser ansprechen möchten können Sie bei einfachen Komplexen durchaus auch vereinzelt direkte Fragen formulieren oder weitere Personen einbinden.   

Müssen Sie mit Ihrem Text etwas beweisen? Dann sollten Sie möglichst viele Antworten mit Zitaten belegen. Direkte Rede der Beteiligten verhilft dem Text dabei zu einer gewissen Dynamik. 

Die Boulevardpresse bedient sich sehr oft der direkten Rede, wenn Sie Dramatik und Dynamik erzeugen möchte. Betrachten Sie doch einfach die die Schlagzeilen der Zeitung mit den vier Buchstaben im Titel. 

Es wirkt dynamischer, wenn ein Postulat im Text durch einen Experten belegt wird. 

„Wir können 30% Energie einsparen, wenn wir unsere Anlagen optimieren.“ sagt Dr. Peltzer, leitender Direktor von der CDTG. 

Belebt den Text mehr als: 

Wie Herr Dr. Peltzer, der leidende Direktor der CDTG besagt, könnte durch Anlagenoptimierung 30% Energie eingespart werden. 

Tief durchatmen, bald ist es geschafft. Das blanke Papier hat sich mit Buchstaben gefüllt. Der Themenkomplex ist bearbeitet. Das Manuskript sollte in seiner vorliegenden Form halbwegs lesbar sein. Das anfangs erwähnte Syndrom des leeren Blatts ist also zunächst geheilt worden. 

Jetzt könnte man durchatmen, zum Kühlschrank gehen, Freunde anrufen, etwas Fernsehen genießen und im Internet surfen. Auf jeden Fall gilt es, ein bisschen Abstand zum Geschriebenen zu gewinnen. 

Richten Sie sich allerdings darauf ein, dass der folgende Arbeitsschritt den größten Zeitaufwand erfordert. Theodor Fontane bemerkte bereits: 

„Drei Viertel meiner ganzen literarischen Tätigkeit ist überhaupt Korrigieren und Feilen gewesen.“ 

Korrigieren und Feilen ist sicherlich oft langweilig, aber sicherlich nicht so frustrierend wie ein leeres Blatt Papier. Es ist dabei sehr wichtig, genügend Abstand zum Text zu haben, um möglichst viele Fehler erkennen zu können. Auch hier kann ein Rollenspiel helfen. Denken Sie sich in die Rolle eines Prüfers, oder eines Deutschlehrers. Zur Vorbereitung hilft die kleine Pause. 

Statt den Kühlschrank zu plündern, könnte man die Zeit, die benötigt wird um etwas durchzuatmen, auch kreativ nutzen. 

Der Unternehmer Ludwig Reiners bemerkte in „Stilkunst VI, Ratschläge und Hilfsmittel“: 

„Demosthenes hat den Thukydides achtmal mit der Hand abgeschrieben, um seinen Stil in sich aufzunehmen. Stendhal pflegte, bevor er schrieb, im Code Napoleon zu lesen. Es ist sicher richtig: Wenn wir eine Stunde in Egmont oder in Hebels Schatzkästlein gelesen haben, werden wir nachher manche banale Wendung, manchen verschnörkelten Ausdruck nicht niederzuschreiben wagen.“ 

Lesen Sie andere Texte, das lenkt ab und trainiert! 

Was der Niederschrift der Fragenkataloge noch fehlt ist eine Strukturierung, eine Einleitung und ein Schluss. Bevor sie Ihre Abfassung strukturieren, sollten Sie sich Gedanken über den Schluss machen. Einleitung und Schluss sollten eine Einheit bilden.  

Mit dem bereits fertigen Fragenkatalog können Sie die Leser überzeugen. Aber Vorsicht, Ihr Text sollte Ihrem Auftrag entsprechen. Das Auftragsziel bestimmt Ihren Schluss. Der Auftrag selbst kann in die Einleitung eingebaut werden.  

Wie formulieren Sie den Auftrag als Einleitung? Nun, wenn Ihnen gar nichts einfällt, nehmen Sie den Titel als Aufhänger. Das ist zwar nicht besonders einfallsreich und originell, hilft aber einen Anfang zu finden. Auch ich habe für diesen Text diese Form der Einleitung gewählt. 

 Alternativ können Sie ein Zitat einer berühmten Person zum Themengebiet Ihres Textes suchen. Aber seien Sie ehrlich. Verstellen Sie sich nicht, versuchen Sie nicht, sich so zu verstellen, dass das Prominentenzitat auf Sie zutrifft. Denn: 

„Le style c’est l’homme: Dieses Wort ist so wahr, dass der Schreibende sich am sichersten dort zu verraten pflegt, wo er sich am ängstlichsten zu verstellen trachtete.“  

Dieses Zitat stammt von Arthur Schnitzler, dem Wiener Arzt und Schriftsteller, auch ein Experte des Schreibens [, den ich hier zur Untermauerung einer eigenen Aussage hinzu ziehe]. 

Bei der Einleitung können Sie je nach Zielgruppe ihre eigene Person mehr oder weniger einbringen. Hier ist allerdings auf die Form zu achten. 

Bei wissenschaftlichen Texten wirkt eine direkte Einbindung des Autors in die Handlung ebenso fremd wie die nüchterne Beschreibung von Handlungen in dritter Person bei einer Bedienungsanleitung.  

Ludwig Reiners brachte es in Stilkunst I,3 auf den Punkt,„Das Geheimnis des deutschen Gelehrtenstils: Sie verachten die Form, weil sie den Leser verachten.“  

Passen Sie Ihren Scheibstil der Zielgruppe an. Je besser der Anfang gelingt, umso einfacher wird die weitere Arbeit am Text. Der antike Philosoph Sophokles wusste bereits: 

„Hast du bei einem Werk den Anfang gut gemacht, das Ende wird gewiss nicht minder glücklich sein.“ 

Wenn gar nichts mehr hilft, und Sie partout keinen Anfang finden können gehen Sie im wahrsten Sinne des Wortes zu Ihrem Nachbarn, Kollegen, Freund….. 

„Neulich meinte mein Nachbar….“, „Mein Freund Joselle…“, „Meine Freundin meint immer…“  - kommen Ihnen diese Textanfänge nicht bekannt vor? 

Ist der Anfang erst einmal fertig, kann auf den Fragenkatalog zurückgegriffen werden. Schließlich liegt das gesamte für den Text verfügbare Wissen in gegliederten Abschnitten vor. 

Die einzelnen Abschnitte sollten so geordnet und miteinander verbunden werden, dass ein roter Faden erkennbar wird.  Führen Sie Ihren Leser auf eine Reise, die ihn von der Einleitung zum Schluss leitet. Achten Sie immer darauf, dass sich komplizierte Fragestellungen mit einfachen Abschnitten abwechseln, damit der Text einfacher zu lesen ist.  

Eingestreute Zitate und Anekdoten können das Werk etwas abrunden und weiter auflockern.  

Zu guter Letzt, müssen die Abschnitte des Fragenkatalogs auf den Schluss führen. Der Schluss sollte die Beantwortung der Thesen der Einleitung darstellen oder die in der Einleitung begonnene Handlung beenden.  

Ist die Niederschrift erst einmal in dieser Form, so kann Sie beliebig gefeilt werden. Die Schreibblockade sollte spätestens jetzt kuriert sein. 

Mein eigenes Problem, die Kreativsperre bei der Erstellung dieses Textes habe ich  mit den hier beschriebenen Mitteln bekämpft. rt.  

Es ist ein gutes Gefühl den Text schließlich doch noch zu Papier gebracht zu haben. Sophokles meinte dazu: 

„Das Schönste ist, gerecht zu sein, das Beste die Gesundheit, das Angenehmste, wenn man immer erreicht, was man will.“ 

Sie können bei Ihrer nächsten Schreibblockade überprüfen, ob meine Tipps Ihnen helfen, das zu erreichen, was Sie wollen. 

Für die Statistiker unter Ihnen, mein Kühlschrank ist nun leer, meine Freunde werden gewiss für Tage nicht mehr mit mir reden wollen und das Fernsehprogramm ist einfach langweilig…….. 

Ε λοιπόν, πάει μακρυά η βαλίτσα.

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνει τελικά για τον καθολικό εξευτελισμό μας;

http://paremvasipolitismou.wordpress.com/

bewertet treffend alles was sich im und ums Netz bewegt.

http://turi-2.blog.de/?tag=aufmacher2 

 http://boocompany.com/index.cfm/content/story/id/14668/

(Satire ein) Ich frage mich, ob auch der geplagte Zeitgenosse, der wegen eines Zahnarztfehlers durch seine Zahn Radio empfangen kann,  Rundfunkgebühren zahlen muss (Satire aus).

schönen Sonntag noch!

Aufklärung! - Das versprach die Politik.

Schließlich wurde sogar die Regierung bespitzelt. Der heute einsgestellte griechische Artikel warf eine Reihe von Fragen auf. Keine wurde bisher auch nur annähernd beantwortet. Statt dessen werden andere Skandale und Skandälchen präsentiert, die natürlich ebenso schnell wieder vergessen werden.

…

Schönes Wochenende

Από την υποκλοπή τηλεφώνων στην υποκλοπή υπολογιστών και πάλι απ΄ την αρχή …

Καθώς οι εξελίξεις στα πλαίσια της υπόθεσης των υποκλοπών μοιάζουν με αρχαία τραγωδία, και όλοι ασχολούνται με τους πρωταγωνιστές ας ρίξουμε μια ματιά πίσω από τα καλοστημένα σκηνικά.
 

Έτσι αντί να σχολιάσουμε τις δηλώσεις ενός αντιπροσώπου της εταιρίας Vodafone, ή της Ελληνικής κυβέρνησης, ή να σχολιάσουμε τις βεβαιώσεις του κυρίου Κορωνιά, της οποίες μας μεταδίδει με χρέη αντιπροσωπείας η Ελληνική κυβέρνηση, ή να αναρωτηθούμε πως ένα κράτος με αμέτρητους άνεργους επιστήμονες δεν είναι σε θέση να στελεχώσει μια ΑΔΑΕ, θα σηκώσουμε την κουρτίνα για να δούμε την προέλευση των συστατικών του σκανδάλου.
 

Οι Hackers και οι Crackers

Υποτίθεται ότι η υποκλοπή ήταν έργο αγνώστων Hacker. Τι είναι αυτοί οι Hacker, τι κάνουν, πώς καταρτίζονται, από πού προέρχονται, με ποίους τρόπους επικοινωνούν και προ πάντων, πως παραμένουν άγνωστοι;
 

Ο όρος «Hacker» σήμερα περιγράφει ένα άτομο το οποίο είναι ικανό να παρακάμψει συστήματα ασφαλείας ενός λογισμικού ηλεκτρονικού υπολογιστή. Αξιοσημείωτο είναι ότι η αυτή η χρήση της λέξης Hacker άρχισε μετά από την δημοσίευση της ανακάλυψης ενός απόστρατου πολεμιστή του Βιετνάμ, του John Draper. Ο Draper διαπίστωσε το 1971 ότι με την χρήση μιας σφυρίχτρας που ήταν δώρο σε κάποια πακέτα  δημητριακών με κορν φλέικς μπορούσε να παρακάμψει το σύστημα χρέωσης τηλεφωνικών συνδιαλέξεων των Η.Π.Α..
 

Δημιούργησε  ένα πρότυπο σκεύος με όνομα «γαλάζιο κουτί», και δημοσίευσε τα σχέδια στο Αμερικάνικο περιοδικό Esquire.
 

Οι μετέπειτα ιδρυτές της γνωστής βιομηχανίας ηλεκτρονικών υπολογιστών Apple, ο Steve Wozniak και ο Steve Jobbs κέρδισαν τα πρώτα τους χρήματα με την κατασκευή «γαλάζιων κουτιών». Κάθε κουτάκι στοίχιζε 150 Δολάρια Αμερικής, αξιόλογο ποσό για ένα χαρτονάκι με μια σφυρίχτρα.
 

Στους κύκλους των Hacker, άτομα που κερδίζουν χρήματα με την γνώση που αποκτάται από το hacking ονομάζονται «Cracker».
 

Στο στόχαστρο των Hacker μπήκε μετά από το τηλέφωνο ο ηλεκτρονικός υπολογιστής και όλα τα παρελκυόμενα του. Η ίδρυση του πρώτου επίσημου συνδέσμου Hacker, το Chaos Computer Club, στην Ο.Δ. Γερμανίας το 1981 την ίδια χρονιά με την εμφάνιση των πρώτων PC τύπου IBM με λειτουργικό της Microsoft δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία σύμπτωση.
 

Πρώτη η Microsoft εισήγαγε την παροχή πληρωμένης άδειας χρήσης για το λειτουργικό σύστημα υπολογιστών. Η ως τότε πρακτική ήταν η διάθεση του λειτουργικού λογισμικού από τον ίδιο τον κατασκευαστή υπολογιστών.
 

Έτσι για χρόνια οι κοινότητα των Hacker πάλευε με την παράκαμψη των συστημάτων καταγραφής δεδομένων και των μηχανισμών ασφαλείας εναντία στην αντιγραφή, που εφάρμοζε η εταιρία του Bill Gates.
 

Οι Hackers στο στόχαστρο της Microsoft

Φήμες υποστηρίζουν πως ο ίδιος ο Gates ως ιδιοκτήτης της Microsoft αποδείχτηκε καλός μαθητής των Hacker, βελτιώνοντας αφ’ ενός μεν συνεχώς τα συστήματα ασφαλείας των προϊόντων του, (βέβαια όχι υπέρ της ασφάλειας δεδομένων των καταναλωτών αλλά με στόχο την απόλυτη ασφάλεια ενάντια στην πειρατεία λογισμικού) αφ ετέρου δημιουργώντας συστήματα συλλογής δεδομένων τα οποία δεν είναι διάφανα στους κοινούς χρήστες.
 

Αν και η ίδια η Microsoft χρωστάει την παγκόσμια της επιτυχία στην αρχική διάδοση των προϊόντων της στους Hacker, και έχει αντιμετωπίσει η ίδια πολλές μηνύσεις για παράνομη ενσωμάτωση λογισμικού στα προϊόντα της, επίσημα δηλώνει ότι είναι πρώτη στην καταπολέμηση των Hacker. Δεν νοείται η ύπαρξη του σημερινού μονοπωλίου της Microsoft χωρίς την «ελεύθερη» αντιγραφή του λογισμικού στις αρχές της δεκαετίας του 80 του περασμένου αιώνα.
 

Η Microsoft έχει πληρώσει αρκετές φορές σε άλλες μικρότερες εταιρίες αποζημιώσεις, επειδή βρέθηκε να έχει ενσωματώσει λειτουργίες και πατέντες ανταγωνιστών χωρίς προηγούμενος να ζητήσει την άδεια.
 

Για την παραβίαση της Αμερικάνικης πατέντας  520,693,4 της εταιρίας Imagexpo LLC που αφορούσε το σχετικά ασήμαντο πρόγραμμα δικτυακών επικοινωνιών Netmeeting πλήρωσε το ποσό των 60 εκατομμυρίων Δολαρίων.
 

Με την εταιρία Eolas και την University of California έχει εδώ και χρόνια μια δικαστική διαμάχη για το πρόγραμμα πλοήγησης στο διαδίκτυο, το Internet Explorer, διότι εικάζεται ότι παραβίασε την πατέντα 5,838,906. Υπάρχει δικαστική απόφαση που υποχρεώνει την εταιρία του Gates να πληρώσει το ποσό των 520 εκατομμυρίων Δολαρίων Αμερικής. Αξιοπερίεργο είναι ότι ενώ η Microsoft άσκησε έφεση εναντίων της απόφασης έχει δηλώσει ότι στο μέλλον θα αποφύγει της επίμαχες λειτουργίες στο πρόγραμμα της.
 

Όσο ελαστική παρουσιάζεται η Microsoft με τα πνευματικά δικαιώματα ανταγωνιστών τόσο αυστηρά διασφαλίζει τα δικά της συμφέροντα. Συνεπώς από την εποχή της πρώτης ουσιαστικά διαδικτυακής έκδοσης λειτουργικού συστήματος της, τα Windows 98, υπάρχει η δυνατότητα δικτυακής δήλωσης κατοχής προϊόντος. Αρχικά επρόκειτο για προαιρετική πράξη του χρήστη ή οποία στη συνέχεια έγινε υποχρεωτική.
 

Με την ηλεκτρονική, διαδιτυακή δήλωση του προϊόντος δημιουργείται ένας κωδικός αριθμός, GUID,ο οποίος εμφανίζεται επίσης στο λογισμικό Microsoft Office και στο λογισμικό ηλεκτρονικού ταχυδρομείου Outlook. Η άδεια χρήσης του προγράμματος συνδέεται άμεσα με το υλικό του υπολογιστή, έτσι μπορεί να ταυτιστεί ένας χρήστης με τον υπολογιστή του, με τα έγγραφα του και φυσικά με την αποστολή οποιουδήποτε ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Δυστυχώς
 

Για πολλούς τελικά η Microsoft κατάφερε να ολοκληρώσει το άλλοτε αποτυχημένο έργο των μυστικών υπηρεσιών της Πρώην Σοβιετικής Ένωσης να καταγράψει όλα τα μέσα επικοινωνίας. Οι εκπρόσωποι της «Αυτοκρατορίας του Κακού» (Ronald Reagan) απότυχαν να καταγράψουν από όλες τις γραφομηχανές και συσκευές φαξ που υπήρχαν στην Σοβιετική Ένωση.
 

Με τις πρώτες αποκαλύψεις για αυτήν την πρακτική καταγραφής δεδομένων το 1999, αναγκάστηκε η εταιρία να βεβαιώσει μέσω του εκπρόσωπου της Robert Bennet ότι πράγματι υφίσταται μια τέτοια πρακτική, η οποία όμως πραγματοποιείται πάντα στα πλαίσια της ανεύρεση πιθανών σφαλμάτων του λογισμικού. Η καταγραφή των πελατών υποτίθεται ότι ωφελεί στην αντιμετώπιση προβλημάτων του εκάστοτε πελάτη.
 

Κάθε πελάτης έχει ένα δικό του GUID, το οποίο συνδέεται σε μια βάση δεδομένων τόσο με τον υπολογιστή του, όσο και με τα προγράμματα που κατέχει και φυσικά με την μουσική που ακούει.
 

Ως επιχείρημα υπέρ της Microsoft συχνά αναφέρεται ότι με την αναφερόμενη καταγραφή στοιχείων ήταν δυνατή η ανακάλυψη και σύλληψη του προγραμματιστή του ιού Melissa, David L. Smith, το 1999.
 

Αποσιωπάται συνήθως,  το σχόλιο ειδικών για την ασφάλεια Η/Υ, ότι η κακή ποιότητα του λογισμικού Windows, και η συχνά σχεδόν εγκληματική αμέλεια στον προγραμματισμό λειτουργιών του είναι η αιτία για την ύπαρξη ιών τύπου Melissa, Sasser, Blaster,Witty και άλλων. Ως Ιοί ονομάζονται προγράμματα τα οποία εισχωρούν στο σύστημα και πολλαπλασιάζονται χωρίς την συγκατάθεση του χρήστη και είτε προκαλούν ζημία στα αποθηκευμένα δεδομένα του χρήστη ή τα διοχετεύουν σε τρίτους. Στην δεύτερη περίπτωση χρησιμοποιείται και η ονομασία «σκουλήκι».
 

Ειδικά στην περίπτωση του Sasser δημιουργήθηκε τεράστιο πρόβλημα σε ειδησεογραφικές εταιρίες, νοσοκομεία, αεροπορικές γραμμές και τράπεζες. Ο δημιουργός του ιού, ο τότε δεκαοχτάχρονος Sven Jaschan εικάζεται ότι ήθελε να τονώσει την κίνηση του καταστήματος ηλεκτρονικών υπολογιστών της μητέρας του.
 

Το αξιοπερίεργο είναι, ότι ο ιός κατάφερνε να τερματίσει την λειτουργία των ηλεκτρονικών υπολογιστών που ήταν συνδεμένοι με το διαδίκτυο και λειτουργούσαν με το λειτουργικό σύστημα Windows 2000 ή Windows XP εκμεταλλευόμενος μια δικτυακή λειτουργία τους, που στην ουσία δεν χρειάζεται καν στους χρήστες.
 

Τα περισσότεροι ιοί υπολογιστών εκμεταλλεύονται λειτουργίες που είτε δεν είναι απαραίτητες για την καθημερινή πράξη των χρηστών ή εξυπηρετούν «γνωστά άγνωστα συμφέροντα» καταγραφής δεδομένων.
 

Οι εν λόγω λειτουργίες ανακαλύπτονται συχνά από ομάδες Hacker, οι οποίες δημοσιοποιούν τόσο τα γεγονότα, όσο και πιθανούς τρόπους αλλαγής του κώδικα των Windows με σκοπό την περ’ εταίρου αποτροπή φακελώματος.
 

Σχεδόν ταυτόχρονα εμφανίζονται και σχετικά προγράμματα ή ιοί που εκμεταλλεύονται τις νέες ανακαλύψεις προκαλώντας ζημιές στους χρήστες ηλεκτρονικών υπολογιστών.
 

Έτσι στην συνέχεια προσφέρονται στην αγορά προγράμματα Antivirus, που αντιμετωπίζουν τον νέο κίνδυνο και φυσικά εν καιρώ υπάρχει και μια αναβάθμιση λογισμικού από την Microsoft.
 

Εν τω μεταξύ δεν είναι άλλο προαιρετική η δήλωση προϊόντος. Χωρίς προηγούμενη ηλεκτρονική δήλωση είτε δεν είναι δυνατή η χρήση των προγραμμάτων ή απλά αποκλείεται η λήψη αναγκαίων αναβαθμίσεων.
 

Ένα δεύτερο εξίσου ενδιαφέρον περιστατικό καταγραφής δεδομένων έλαβε μέρος με την εισαγωγή του Digital Rights Management (DRM) από την Microsoft. Μια από της λειτουργίες του λειτουργικού συστήματος Windows είναι η ενσωμάτωση πολυμέσων. Ο χρήστης μπορεί να ακούσει μουσικά CD, να παρακολουθήσει ταινίες DVD ή να αναπαράγει αρχεία με ήχο ή και εικόνα με την χρήση του προγράμματος Media Player.
 

Κάθε αναπαραγωγή αρχείου πολυμέσων καταγράφεται από τον Media Player, και – προαιρετικά – αποστέλλεται στην βάση δεδομένων της Microsoft για την επιβεβαίωση νόμιμης άδειας αναπαραγωγής. Όπως αρχικά προαιρετικά πραγματοποιήθηκε η δήλωση προϊόντος.
 

Εννοείται ότι στο μέλλον θα είναι δυνατή η πλήρης παρακολούθηση χρηστών όπως προβλέπει ο Ross Anderson, καθηγητής έδρας για την ασφάλεια ηλεκτρονικών συστημάτων στο πανεπιστήμιο του Cambridge, ο οποίος σε σχετικό του δημοσίευμα αναφέρει μεταξύ άλλων:
 

«Εξαρτάται από την εφαρμογή να θέσει μια πολιτική ασφαλείας για τα αρχεία της, χρησιμοποιώντας έναν online εξυπηρετητή πολιτικής (policy server). Έτσι, ο Media Player θα αποφασίζει τι είδους όροι θα προσαρμόζονται στους προστατευμένους τίτλους, και περιμένω ότι η Microsoft θα κάνει διάφορες συμφωνίες με τους παροχείς του περιεχομένου, που θα πειραματίζονται με όλα τα είδη των business models. Μπορεί να αποκτήσετε CD που κοστίζουν το ένα τρίτο της τιμής, αλλά θα μπορείτε να παίξετε μόνο τρεις φορές· αν πληρώσετε τα άλλα δύο τρίτα, θα αποκτούσατε πλήρη δικαιώματα. Μπορεί να σάς επιτρέπεται να δανείσετε το αντίγραφό σας από έναν δίσκο ψηφιακής μουσικής σε έναν φίλο, αλλά τότε το δικό σας αρχείο ασφαλείας να μην μπορεί να αναπαραχθεί μέχρι ο φίλος σας να σάς δώσει πίσω το κύριο αντίγραφο. Αυτές οι πολιτικές θα κάνουν τη ζωή άβολη για μερικούς ανθρώπους· για παράδειγμα, το κλείδωμα περιοχών μπορεί να σάς απαγόρευε να δείτε την πολωνική εκδοχή μιας ταινίας αν το PC σας ήταν αγορασμένο εκτός Ευρώπης.»
 

Η πρακτική της εταιρίας στην καταγραφή δεδομένων κατά την διάρκεια της ηλεκτρονικής δήλωσης προϊόντων έφερε την Microsoft σε δύσκολη θέση όταν ανακαλύφτηκε το φακέλωμα. Έτσι στην περίπτωση της καταγραφής αναπαραγωγής πολυμέσων η εταιρία φρόντισε να πάρει την άδεια από τους χρήστες με την εξής παράγραφο:
 

«Digital Rights Management (Security). You agree that in order to protect the integrity of content and software protected by digital rights management (”Secure Content”), Microsoft may provide security related updates to the OS Components that will be automatically downloaded onto your computer. These security related updates may disable your ability to copy and/or play Secure Content and use other software on your computer. If we provide such a security update, we will use reasonable efforts to post notices on a web site explaining the update.»
 

Δηλαδή ο χρήστης δίνει την άδεια στην Microsoft να ελέγχει το είδος των αρχείων όπως και επίσης την νομιμότητα χρήσης τους και στην συνέχεια να αποτρέπει τον υπολογιστή στην εκτέλεση, αντιγραφή ή αλλαγή των αρχείων.
 

Ωστόσο λίγοι χρήστες υπολογιστών θα έχουν αντιληφθεί ότι αποδέχτηκαν αυτούς τους όρους, όταν εγκατέστησαν την αναγκαία αναβάθμιση του Media Player. Αναγκαία επειδή πρότινος είχε ανακαλυφθεί η δυνατότητα μόλυνσης του υπολογιστή από προγραμματιστικό «σφάλμα» του Media Player. Η εν λόγο σύμβαση ήταν μέρος της τελικής άδειας χρήσης (EULA) του πακέτου αναβάθμισης με όνομα Q320920, που δημοσιεύτηκε το 2002. Ποιος κοινός χρήστης διαβάζει τις ηλεκτρονικά προβαλλόμενες άδειες χρήσης; Και φυσικά, ποιος τις κατανοεί;
 

Η οργάνωση FoeBuD e.V, της Γερμανίας τίμησε την Microsoft το 2002 για αυτή την πρακτική με το βραβείο «Big Brother Award». Ένα βραβείο που απονέμετε στις εταιρίες, οι οποίες έχουν δείξει υπερβάλλοντα ζήλο στην συλλογή προσωπικών δεδομένων.
 

Τα περισσότερα στοιχεία για την δράση των εταιριών πληροφορικής, ειδικά της Microsoft προέρχονται είτε από Hackers είτε από ερευνητικές ομάδες πανεπιστημίων. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούσαν μέχρι το 2003 σχεδόν ανενόχλητα να αναλύσουν λειτουργίες προγραμμάτων και να δημοσιεύουν τα αποτελέσματα της έρευνας τους επικαλούμενοι την ελευθερία της έρευνας και εκπαίδευσης,
 

Με την εναρμονισμένη νέα νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων η οποία βασίζεται στην οδηγία 2001/29/ΕΕ από 9 Απριλίου 2001 απαγορεύεται η αλλαγή λειτουργιών σε ένα λογισμικό πακέτο χωρίς την άδεια του κατασκευαστή. Προστατεύονται φυσικά όλες οι λειτουργίες του λογισμικού, ακόμη και αυτές που αποσκοπούν στην συλλογή προσωπικών στοιχείων.
 

Επίσης απαγορεύεται η δημοσίευση μεθόδων παράκαμψης λειτουργιών, παράκαμψης συστημάτων ασφαλείας του λογισμικού και φυσικά η δημοσίευση τρόπων αναδρομικού προγραμματισμού, που θα επέτρεπαν την ανάλυση λειτουργιών. Η οδηγία όφειλε να ενσωματωθεί στην κρατική νομοθεσία των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης εντός 18 μηνών από την ημερομηνία δημοσίευσης της.
 

Εν ολίγοις, ενώ θεωρείτε νόμιμη και καλυμμένη από την ελευθερία του τύπου η δημοσίευση άκρως υβριστικών γελοιογράφων για Προφήτες και Αγίους, λογοκρίνεται η δημοσίευση ερευνών για μεθόδους υποκλοπών προσωπικών στοιχείων.
 

Για να μπορέσουν οι Hacker να ανακαλύψουν τις λειτουργίες και τα αντίδοτα χρησιμοποίησαν συχνά, μάλλον αποκλειστικά, την τεχνική του αναδρομικού προγραμματισμού. Οι Hackers πλέον δημοσιεύουν τα στοιχεία τους με βάση δικτυακούς τόπους εκτός Ε.Ε. και Η.Π.Α. για να αποφύγουν την ποινική δίωξη.
 

Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι βάση μιας δημοσίευσης της Γερμανικής οργάνωσης Hacker, Chaos Computer Club, σε κάθε λειτουργικό σύστημα Windows έχει ενσωματωμένη κλειδαρότρυπα εισόδου για της Αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες.
 

Υπάρχει ένα «κλειδί» με όνομα NSAkey το οποίο μπορεί να απενεργοποιήσει αποδεδειγμένα κάθε κρυπτογράφηση στοιχείων του χρήστη. Κάθε κρυπτογράφηση στοιχείων με προγράμματα εκτός της σειράς Microsoft πρέπει να πιστοποιηθεί εκ τον προτέρων από την Microsoft, η οποία ως Αμερικάνικη εταιρία δίνει λογαριασμό στις Αμερικάνικες υπηρεσίες πληροφοριών. Αυτό βασίζεται στην Αμερικάνικη νομοθεσία εξαγωγών συστημάτων ασφαλείας.
 

Τα μέλη του Chaos Computer Club κατάφεραν εκμεταλλευόμενοι μια απλή σύμπτωση να αποσπάσουν το «κύριο κλειδί» των μυστικών υπηρεσιών και αναπαρήγαγαν την παράκαμψη μιας πρόσθετης, υποτιθέμενης ασφαλής κρυπτογράφησης και μετάδοσης στοιχείων σε αμελητέο χρόνο.
 

Με απλά, λιανά λόγια, κανένα σύστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών που βασίζεται σε προϊόντα Microsoft δεν είναι ασφαλές ενάντια σε πιθανή υποκλοπή.
 

Οι Hackers αποκαλύπτουν την Sony…

Όλος περίεργος η Sony-Ericsson, η εταιρία που σχετίζεται με το λογισμικό υποκλοπών στην περίπτωση της Vodafone, εμπλέκεται και σε άλλο σκάνδαλο υποκλοπών.
 

Η μητρική εταιρία Sony είναι γνωστή κατασκευάστρια κονσόλων παιχνιδιού και δισκογραφική εταιρία. Είναι γνωστό, ότι στις κονσόλες ηλεκτρονικού παιχνιδιού της Sony, τα playstation, αναπαράγονται μόνο γνήσια αντίγραφα παιχνιδιών. Αυτό προς χάριν  μιας τεχνολογίας που αναγνωρίζει «κρυφά» στοιχεία στο εκάστοτε DVD ή CD και απλά διακόπτει την λειτουργία της κονσόλας αν δεν βρεθούν τα σχετικά δεδομένα.
 

Στην περίπτωση των playstation η Sony ως κατασκευάστρια εταιρία είχε όλη την ευχέρεια να ενσωματώσει τα προγράμματα ελέγχου σε τσιπάκια της κονσόλας. Με ανάλογες μεθόδους σκόπευε να ασφαλίσει τα μουσικά της CD ενάντια στην αντιγραφή, και μάλλον, εκμεταλλευόμενη το διαδίκτυο να συλλάβει τυχών παραβάτες του νόμου περί προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων.
 

Όπως ανακάλυψε και δημοσίευσε τις 31.10.2005 ο ειδικός ηλεκτρονικής ασφάλειας Mark Russinovich, υπήρχε κρυφό πρόγραμμα σε ορισμένα μουσικά CD της εταιρίας. Σε περίπτωση που ο καταναλωτής έπαιζε το CD σε ηλεκτρονικό υπολογιστή με το λειτουργικό σύστημα Windows ενεργοποιούταν ένα πρόγραμμα, το οποίο αφ’ ενός αντέγραφε τον εαυτό του στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή αφ’ ετέρου κατέγραφε στοιχεία για τον χρήστη. Τα καταγραμμένα στοιχεία και επίσης ότι άλλα στοιχεία υπήρχαν στον υπολογιστή του χρήστη ήταν προσπελάσιμα σε τρίτους αρκεί ο υπολογιστής να είχε σύνδεση στο Internet, και φυσικά αρκεί ο ενδιαφερόμενος τρίτος να ήξερε το πρόγραμμα της Sony.
 

Εντός λίγων ημερών μετά από την ανακάλυψη του προγράμματος εμφανίστηκε η εταιρία λογισμικού για την καταπολέμηση ιών F-Secure, με μια νέα έκδοση λογισμικού που καταπολεμούσε τον νέο ιό της Sony.
 

Αυτή η εξαιρετική ταχύτητα στην παροχή αντίδοτου είχε όμως έναν ιδιαίτερο λόγο, η F-Secure ήταν γνώστης του προγράμματος της Sony. Όπως αποκάλυψαν δημοσιογραφικές έρευνες, είχε ανακαλυφθεί το πρόβλημα ήδη από τις 31.9.2005, αλλά μετά από συνεννόηση με την Sony προτίμησε να αποσιωπήσει το γεγονός.
 

Η σχετική έρευνα δημοσιεύτηκε από το περιοδικό businessweek  και είναι προσπελάσιμη διαδικτυακά στην διεύθυνση:http://www.businessweek.com/technology/content/nov2005/tc20051129_938966.htm.
 

Αν η πρακτική της εταιρίας ως αυτό το σημείο μπορεί να χαρακτηριστεί σκανδαλώδεις πως πρέπει να αξιολογηθεί το γεγονός, ότι απ’ ότι έγινε γνωστό, το ίδιο το πρόγραμμα, XPC2, που διοχέτευε η Sony ήταν παράνομη αντιγραφή από κώδικα του προγράμματος Lame;
 

Σαν να μην έφτανε αυτό, και ένα δεύτερο πρόγραμμα προστασίας αντιγραφής, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από την Sony, το MediaMaxx, που βρίσκεται σε ορισμένα CD της Celin Dion, του Ray Charles και άλλων επώνυμων καλλιτεχνών παρουσιάζει ίδια προβλήματα. Πάλι υπάρχει η δυνατότητα υποκλοπής στοιχείων.
 

Ήδη ετοιμάζονται ομαδικές μηνύσεις από πελάτες της Sony, ενώ η ίδια εταιρία προσπαθεί με την αντικατάσταση των «μολυσμένων» CD να κατευνάσει τα πνεύματα.
 

Λέτε να δικαστεί η Sony για παραβίαση των νέων νόμων προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων; Μιας που άλλαξε αποτελεσματικά τον εσωτερικό κώδικα του λειτουργικού συστήματος. Η μήπως υπήρχε έγγραφη άδεια από την Microsoft;
 

Πάντως όπως και στην περίπτωση της Microsoft, και η Sony αντιμετωπίζει το Δαμόκλειο σπαθί πληρωμής ποινής για την παράνομη αντιγραφή λογισμικού. Έχει δικαστεί πρωτοδικώς σε πληρωμή 90,7 εκατομμυρίων Δολαρίων Αμερικής προς όφελος της εταιρίας Immersion Corp. Η Microsoft που έχει αντιγράψει και η ίδια κώδικα και τεχνολογίες της Immersion Corp. φρόντισε να αγοράσει έναντι 26 εκατομμυρίων Δολαρίων μετοχές της ενάγουσας εταιρίας και έτσι απέφυγε την εκδίκαση της υπόθεσης.
 

Από ότι έγινε γνωστό στο σκάνδαλο υποκλοπών της Vodafone στην Ελλάδα πάλι υπήρχε παράνομο λογισμικό στους συσχετιζόμενους υπολογιστές. Λογισμικό το οποίο στην ουσία άνοιγε το σύστημα σε τρίτους. Υπεύθυνη για το λογισμικό αυτό; Η θυγατρική της Sony, η Sony-Ericsson.
 

Οι Hackers και τα ΜΜΕ

Όσο και να φαίνεται περίεργο, η ευρύς διάδοση και ανάπτυξη της γνώσης των περισσοτέρων Hacker για τη δυνατότητα αντιγραφής καρτών κινητής τηλεφωνίας σχετίζεται με την πειρατεία της συνδρομητικής τηλεόρασης.
 

Οι γνωστές πειρατικές κάρτες για το συνδρομητικό πακέτο της Netmed, το Nova, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια επέτρεπαν σε ορισμένους να παρακολουθήσουν τα τηλεοπτικά προγράμματα χωρίς να πληρώσουν συνδρομή, κατασκευάστηκαν σε εξοπλισμούς ίδιους με αυτούς που επιτρέπουν την αντιγραφή μιας κάρτας σύνδεσης κινητής τηλεφωνίας.
 

Εικάζεται ότι πρωτότυπες εργασίες για το σπάσιμο του συστήματος κωδικοποίησης των έξυπνων καρτών (smart cards) συνδρομητηκής τηλεόρασης έγιναν από έναν Hacker με το κωδικό όνομα Tron, κατά κόσμων Boris F.. Ο Tron θεωρείται υπεύθυνος για τους πρώτους κλόνους συνδρομητικών καρτών του Γερμανικού τηλεοπτικού πακέτου Premiere.
 

Το τότε σύστημα της Netmed στην Ελλάδα ήταν παραπλήσιο του Γερμανικού και έτσι με τους κλόνους της Γερμανικής κάρτας μπόρεσαν να δημιουργηθούν και οι Ελληνικές κάρτες.
 

Ο Tron βρέθηκε κρεμασμένος δύο μέρες αφότου δημοσιεύτηκε ο τρόπος σπασίματος των κωδικών και δημιουργίας κλόνων.
 

Με το πραγματικό του όνομα, Boris F., έγινε γνωστός για την διατριβή του πάνω στην ασφάλεια δεδομένων τηλεπικοινωνιών. Ανάπτυξε ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα το οποίο κρυπτογραφεί αποτελεσματικά έναντι κάθε γνωστού τρόπου υποκλοπής την επικοινωνία δύο τηλεφώνων ISDN.
 

Όπως και στον τεχνικό υπάλληλο της Vodafone, ο οποίος βρέθηκε να έχει αυτοκτονήσει, έτσι και στον θάνατο του Tron υπάρχουν πολλά ερωτηματικά.
 

Το σπάσιμο των κωδικών της, οδήγησε την εταιρία Premiere στην χρεοκοπία, και δημιούργησε μια νέα κατηγορία Hacker, οι οποίοι εμπορεύονται τις γνώσεις τους για την υποκλοπή μετάδοσης ψηφιακού σήματος.
 

Τόσο το τηλεοπτικό ψηφιακό σήμα, όσο και το τηλεφωνικό σήμα κινητών τηλεφώνων δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μετάδοση σειράς των ψηφίων 0 και 1. Πρόκειται στην ουσία για το ίδιο πράγμα.
 

Ωστόσο οι εταιρίες ψηφιακής τηλεόρασης, έχοντας υπ’ όψιν το παράδειγμα της Γερμανικής Premiere κατάφεραν να ασφαλίσουν τις κάρτες τους ενάντια σε κάθε απόπειρα αντιγραφής. Αυτό σε αντίθεση με τις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, στις οποίες η αντιγραφή καρτών με τον παλιό εξοπλισμό που χρησιμοποιείτο στην τηλεοπτική πειρατεία είναι απλά θέμα χρόνου, όπως απέδειξε μια έρευνα του Chaos Computer Club.
 

Μάλιστα υπάρχουν γραπτές οδηγίες για άτομα που διαχειρίζονται μυστικές υποθέσεις να μην αφήσουν ποτέ το κινητό τους τηλέφωνο αφύλαχτο, ακόμη και αν αυτό είναι απενεργοποιημένο. Οι εν λόγο οδηγίες αναφέρουν ως παράδειγμα αποφυγής να παραμείνει το κινητό στο παλτό ή σε μια τσάντα στην γκαρνταρόμπα ενός θεάτρου ή μαγαζιού.
 

Οι πολιτείες αντιμέτωποι με την υποκλοπή

Ένας λόγος που ευκολύνει στους Hacker την υποκλοπή στοιχείων είναι η ομοιότητα τον συστημάτων που υποκλέβονται. Έτσι κατά βάθος όλοι οι υπολογιστές με Windows έχουν ίδια χαρακτηριστικά όσων αφορά την θέση αρχείων, την ονομασία κρίσιμων αρχείων, την λειτουργία συστημάτων ασφαλείας, τα κρυφά κλειδιά είτε των προγραμματιστών είτε για λογαριασμό μυστικών υπηρεσιών.
 

Το ίδιο ισχύει και για τα συμβατικά τηλέφωνα, πόσο μάλλον για την συμβατική κινητή τηλεφωνία. Και εδώ, όπως δείχνει η εργασία του F., επιτυγχάνεται ασφάλεια έναντι της υποκλοπής με την κατασκευή και χρήση διαφορετικού από του συμβατικού υλικό δομών.
 

Απλά, ένα τυποποιημένο σύστημα μετάδοσης δεδομένων πρέπει να θεωρηθεί πιο ευάλωτο από ένα ειδικό σύστημα στο οποίο απλά ο τρόπος μετάδοσης δεδομένων ακολουθεί μια τυποποίηση.
 

Μια συνέπεια αυτού του λογικού συνειρμού είναι η στροφή των διοικήσεων κρατών σε τέτοια συστήματα. Έτσι πολλά κράτη, όπως η Γερμανία, η Αυστρία και η Κούβα εξοπλίζουν τους κρατικούς υπολογιστές για λόγους Εθνικής Ασφάλειας με το λειτουργικό σύστημα Linux.
 

Το Linux δεν είναι «ένα» λειτουργικό σύστημα. Πρόκειται για μια σειρά λογισμικού, από διαφορετικούς κατασκευαστές η οποία απλά ακολουθεί κάποια πρότυπα στην επεξεργασία, μετάδοση δεδομένων, στην ενσωμάτωση προγραμμάτων από άλλους κατασκευαστές και τέλος στην παρουσίαση του περιβάλλοντος εργασίας στον τελικό χρήστη.
 

Επί πλέον, ο πηγαίος κώδικας των πακέτων Linux είναι ανοιχτός, γνωστός και δέχεται αλλαγές από τους χρήστες. Δεν υπάρχει δυνατότητα για την ενσωμάτωση κρυφών κλειδιών από καμία μυστική ή μη υπηρεσία.
 

Όσων αφορά το κόστος τέτοιον συστημάτων, θεωρούνται πιο οικονομικά, αφού ο καταναλωτής δεν χρεώνεται την άδεια χρήσης αλλά την διάθεση ενός πακέτου εγκατάστασης. Λιανά, πληρώνεται το DVD, CD και την εργασία συλλογής των προγραμμάτων και όχι την χρήση μιας έτοιμης λύσης σε ένα CD.
 

Φυσικά κάθε Hacker μπορεί να σπάσει ένα σύστημα Linux με την ίδια ευκολία όπως ένα σύστημα Windows. Στην περίπτωση των Windows έχει όμως το προτέρημα να έχει σπάσει όλα τα συστήματα με το ίδιο λογισμικό.
 

Το τέλος μιας τραγωδίας;

Μέσα στον θόρυβο για τις υποκλοπές στην Vodafone πέρασε μια είδηση που αφορά την Ελλάδα χωρίς να υπάρχει ουσιαστικό σχόλιο. Έτσι τις μέρες που ξέσπασε η δημοσιοποίηση του σκανδάλου κλείστηκε η συμφωνία του Ελληνικού Δημοσίου με την Microsoft.
 

Από εδώ και στο εξής, όλοι οι υπολογιστές του Ελληνικού Δημοσίου θα είναι εξοπλισμένοι με Microsoft Windows.
 

Μήπως η τραγωδία των υποκλοπών μετατρέπεται σε μία ατελείωτη σαπουνόπερα;
 

προκειμένου να παρκάρουν οι ίδιοι….

 ας πάει ο υπόλοιπος κόσμος να μπεί από το παράθυρο στο ΙΧ του

. ή μήπως δεν υπάρχει αρκετό μέρος για να παρκάρουν σωστά;

 Einige Zeitgenossen denken, sie wären allein auf der Welt. Wenn sie parken, denken sie vielleicht daran, wie sie wieder ausparken können. Ob der mittlere Fahrer dabei noch in sein Auto kommt? Wen interessiert es?

Nun, da ich der mittlere Fahrer war, hat es mich interessiert.

Der 9 Jahre alte Artikel von Matussek ist immer noch aktuell.

Muss erst, wie beim Klimawandel der Uhrzeiger auf Punkt 12 zeigen, damit sich in unserer Gesellschaft etwas ändert?

Schönes Wochenende an alle!

und denkt dran wenn ihr Karneval feiert, Vater oder Mutter werden ist nicht schwer…… es wahrhaft zu sein, dagegen sehr!

Kinder sind keine Waffe im Geschlechterkampf! Weder für Frauen noch für Männer.

Βγείτε στην πραγματική σας ζωή!

http://www.getafirstlife.com/