Some thoughts about… politics

Μ’ αυτήν την ημερομηνία ξεκινάει η ιστορία του μοντέρνου πολιτικού άσυλου. Τότε η

εθνοσυνέλευση του νέου Οργανισμού Ηνομένων Εθνών αποφάσισε να αλλάξει την τύχη

του πλανήτη.

Σ’ αυτά τα σοφά λόγια κατέληξε η ανθρωπότητα, ή μάλλον οι ηγεσίες τους, μετά από τους

πενήντα εκατομμύρια νεκρούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι άρχοντες ήταν

σοκαρισμένοι από το γεγονός τον γενειοκτονών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είχαν και

την κακή συνείδηση από γεγονότα όπως την οδήσσεια του κρουαζερόπλοιου «St. Louis»,

το οποίο το 1939, γεμάτο με πρόσφυγες από την ναζιστική Γερμανία δεν έβρισκε λιμάνι να

δέσει.

Κανείς δεν δέχτικε τους εξαντλιμένους πρόσφυγες. Έτσι οι περισσότεροι τους κατέληξαν

στους φούρνους του Αουσβίτς. Ως αποτέλεσμα παρόμοιων γεγονότων οι πατεράδες της

διακύριξης τόνισαν στο άρθρο 14, παράγραφος 1:

«Κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και του παρέχεται

άσυλο σε άλλες χώρες.»

Μέχρι εδώ όλα καλά.

Και πράγματι, τα πρώτα χρόνια μετά από τον Β’ Παγκόισμιο πόλεμο υπήρχε μια τάση

τόσο στα δυτικά όσο και στα ανατολικά κράτη να δίνεται άσυλο σ΄ όλους τους

καταδιωκόμενους.

Έτσι άσυλο ζήτησαν και βρίκαν μεταξύ άλλων οι

τον πυράυλον V2 οι οποίοι έπληξαν το Λονδίνο. Μετά από την μετανάστευση του

Έγινε καθηγητής σε δίαφορα πανεπιστήμια των Η.Π.Α. και οδήγησε την NASA στο

φεγγάρι.

πληθισμό και για «αποτελεσματική» καταπολέμιση της αντίστασης. Έτσι

μεταπολεμικά βρίκε πρώτα άσυλο στην υπηρεσία της «Counter Intelligence Corps»,

της τότε στρατιωτικής υπηρεσίας αντικατασκοπίας των Η.Π.Α.. Αργότερα

μεταφέρθικε με την βοήθεια τον Αμερικανών στην Βολιβία, όπου φάνικε χρήσιμος

στην οργάνωση πραξηκοπημάτων όπως και στην καταδίωξη του Ernesto Che

Guevara.

Αμερικανούς στην οργάνωση της μεταφοράς διακεκριμένων ναζοί σε κάποιο άσυλο.

Στην συνέχεια ήταν ειδικός σύμβουλος του Αργεντινού πραξικοπιματία Peron.

ορθόδοξους χριστιανούς και μουσουλμάνους κατά την διάρκεια της Γερμανικής

κατοχής. Μεταπολεμικά βρίκε άσυλο στην Αργεντινή.

πειράματα του σε ανθρώπους, φυγαδεύτικε στην Λατινική Αμερική όπου μεταξύ

άλλων κατόρθωσε να ανανεώσει την Γερμανική του υπηκοότητα..

ομάδας ODESSA, που φυγάδευσε μεταπολεμικά τους περισσότερους ναζί. Βρίκε

άσυλο στην Ισπανία του Franco και εργάστικε ως σύμβουλος τόσο του Peron όσο

και του Αιγύπτιου Nasser.

καταφύγειο στην Ισπανία.

Είναι οφθαλμοφανές ότι όταν δόθικε το άσυλο στους άνω δεν πρόσεξε κανείς την δεύτερη

παράγραφο του άρθρου 14 της διακύριξης, η οποία περιορίζει το άσυλο:

«Το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί κανείς να το επικαλεστεί, σε περίπτωση δίωξης για

πραγματικό αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου ή για ενέργειες αντίθετες προς τους

σκοπούς και τις αρχές του ΟΗΕ.»

Απόριας άξιο είναι και το γεγονός ότι οι καταδιωκόμενοι κατά τα άλλα εγκληματίες πολέμου

φυγαδεύτικαν με την βοήθεια των Αμερικανών, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα τιμορούσαν σε

ρόλο παγκοσμίου αστυνόμου τους φονιάδες. Βέβαια οι συγκεκριμένοι φονιάδες είχαν το

απαιτούμενο ηθηκό πρόσχημα. Ήταν εχθροί της Σοβιετικής Ένωσης.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι το άσυλο για στρατηλάτες, αξιωματικούς και φευδάρχες υπήρχε

πάντα, και πριν από την διακύρηξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ένα από τα λαμπρότερα παραδείγματα του «πολιτικού» ασύλου είναι η μετανάστευση του

πρίγκηπα Ευγένιου Savoyen-Carignan. Ο νεαρός πρίγκηπας αναγκάστικε να εγκαταλείψει

την πατρική Γαλλία,. Ήταν ανεπιθύμητος στον Λουδοβίκο τον ΙΕ’ τόσο λόγω της

ομοφιλοφιλίας του, της «άσχημης εμφάνισης» και επειδή η μητέρα του καταδικάστικε για

απόπειρα βασιλοκτονίας. Ο Ευγένιος οδήγησε την χώρα υποδοχής του, την Αυστρία στην

νίκη υπέρ των Τούρκων, που πολιορκούσαν την Βιέννη στον ΙΖ’ αιώνα. Στην συνέχεια

εκτώς από τους Τούρκους πολέμισε και την Πατρίδα του.

Στα μέσα του εικοστού αιώνα απλά επαναλήφθηκε η ιστορία. Οι ηττημένοι πάλαια ποτέ

άρχοντες έσπευσαν να εγκαταλείψουν την δυτική Ευρώπη.

Ταυτόχρονα υπήρχε μια αισθητή έλλειψη εργατών τόσο στην Γερμανία, όσο και στην

Γαλλία, στο Βέλγιο και στην Ολλανδία.

Τα κράτη είχαν χάσει μεγάλο μέρος του ενεργού πληθισμού στην διάρκεια των

βομβαρδισμών αμάχων. Έτσι δεν υπήρχε αρκετός κόσμος για τις κατώτερες, βαρίες και

ανθυγινές εργασίες. Επειδή έπρεπε να επαναλειτουργίσουν τα εργοστάσια αποφασίστικε η

επιστράτευση ξένων εργατών.

Έτσι οι ηττημένες στον πόλεμο Γερμανία και Αυστρία, όπως και η Γαλλιά, που κατά το

ήμηση είχε συνεργαστεί με το Γ’ Ράιχ, με αρχηγό τον στρατιγό Petain «εισήγαγαν» εργάτες

από της νικήτριες δυνάμεις, Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα, από την Ιταλία, ή οποία στα μέσα

του πολέμου άλλαξε της πλευρές, από την Πορτογαλία, την Ισπανία και από την Τουρκία.

Οι εργάτες αποδέχτικαν το αρχικά περιορισμένο «οικονομικό» άσυλο. Στα πρώτα χρόνια

υπήρχε πλαφόν για τρία έτη συνολικής διαμονής του αλλοδαπού εργάτη.

Επειδή όμως αυτός ο τριετής περιορισμός δεν σύμφερε στους Εργοδότες, στην συνέχεια

επιτράπικε η ελεγχόμενη, μακροχρόνια διαμονή των αλλοδαπών εργατών στα κράτη

υποδοχής.

Στην εποχή του οικονομικού θαύματος, την νέα βιομηχανική επανάσταση, οι πύλες των

πλούσιων κρατών ήταν ανοιχτές για όλους. Φιλληπινέζες νοσοκόμες, Τούρκοι εργάτες,

Αφρικανοί οδοκαθαριστές, Ινδοί ταξητζίδες, Κινέζοι εστιάτορες όλοι ευπρόσδεκτοι. Σπάνια

υπήρχε αίτηση πολιτικού ασύλου, διότι όποιος μπορούσε να περάσει το μακρυνό ταξίδι

στην νέα γη της επαγγελίας μπορούσε και να εργαστεί σε σκληρές εργασίες.

Παροχή αυτόματου ασύλου είχαν επίσης και αθλητές, άνθρωποι του θεάματος και

διακεκριμένοι αντιφρονούντες σε κομμουνιστικά καθεστώτα.

Το κλίμα στην υποδοχή των αλλοδαπών άλλαξε σταδιακά. Όταν μετά την δεκαετία του 40

άρχισε η απελευθέρωση των αποικειών, στα νέα κράτη δεν υπήρχε ικανή διοίκηση για να

αναπτυχθούν σωστά οι τοπικές οικονομίες. Οι κάτοικοι των αποικιών επί το πλείστων δεν

είχαν την δυνατότητα άρτιας εκπαίδευσης και ταυτόχρονα οι καλά εκπαιδευμένοι ιατροί,

μηχανικοί και τεχνίτες εκταταστάθικαν στις παλίες αποικοκρατίες ή να οικονομικά

αναπτυγμένα κράτη.

Σχεδών όλα τα Αφρικανικά κράτη περασαν ή περνάν ακόμα μια περίοδο εμφύκιων

πολέμων που σχετίζεται είτε με το κενό ικανής εξουσίας από το «brain-drain» (την

αφαίμαξη διανοούμενων) είτε από το απλό γεγονός καθοδιγούμενων πραξικοπήματων

όποτε αυτό συνέφερε μια από τις μεγάλες δυνάμεις. Παράλληλα πέφτει συνεχός η

αντιστοιχία αξίας των κυρίως αγροτικών προϊόντων. Οι παραγωγοί λαμβάνουν όλο και

μικρότερες αμοιβές ασχετα το τι χρεώνεται ο καταναλωτής στα δυτικά Σούπερ Μάρκετ.

Σε πολλά από αυτά τα κράτη ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει ανάπτυξη δευτεροβάθμιας

οικονομίας (βιομηχανοποίηση) ή τριτοβάθμιας (παροχή υπηρεσιών). Έτσι σε συνδυασμό

με την πληθισμιακή ανάπτυξη υπάρχει μεγάλη πίεση μετανάστευσης προς τα δυτικά

κράτη.

Στα κράτη υποδοχής όμως δεν υπάρχει άλλο χώρος για εργάτες. Μετά από την

πετρελαιακή κρίση του 1974 άρχισε η μετατροπή των ενεργοβόρων βιομηχανικών

οικονομιών σε οικονομίες παροχής υπηρεσιών. Ενώ ο εκατομμυριωστός αλλοδαπός

εργάτης της Γερμανίας, Armando Rodrigues de Sá, έλαβε ένα μηχανάκι ως δώρο

υποδοχής οι σημερινοί μετανάστες στην Γερμανία ακούν συχνά «έξω οι ξένοι».

Αξίει να σημειωθεί ότι ο άτυχος Armando Rodrigues de Sá αφού εργάστικε στην Γερμανία

για τέσσερα έτη επέστρεψε στην πατρίδα του όπου απεβίωσε από καρκίνο του πνεύμονα.

Οι βιομηχανίες δεν ζητάνε πια εργάτες, απολύουν μαζικά ακόμη και τους ιθαγενείς. Οι

απολυμένοι από μερία τους, βλέποντας αλλοδαπούς οδοκαθαριστές, καθοδιγούνται από

λαϊκιστές νεοναζιστές στο συμπέρασμα ότι οι ξένοι τους πάιρνουν τις θέσεις εργασίας.

Άσχετα αν δεν βρίσκεται σχεδών κανείς Γερμανός, Γάλλος ή Άγγλος να αναλάβει τόσο

ανθυγεινή εργασία.

Στην συνέχεια το συνταγματικό δίκαιο για άσυλο περιορίστικε αποτελεσματικά. Έτσι

σύμφωνα με την όδηγεία 343/2003 στα κράτη μέλη της Ε.Ε. δεν υπάρχει δικαίωμα για

πολιτικό άσυλο αν ο πρόσφυγας εισήλθε στο κράτος μέλος μέσου μίας «ασφαλές» τρίτης

χώρας.

Επίσης δεν μπορεί να ζητηθεί άσυλο π.χ. στην Γερμανία, αν ο πρόσφυγάς εισήλθε σ’

αυτήν μέσου ένός εκ τον γειτονικών κρατών. Εν ολίγης, άσυλο μπορεί να ζητήσει μόνο

κάποιος που κατάφερε να προσγειωθεί σε κράτως της Ε.Ε. με απευθείας πτήση από την

πατρίδα του, όπου διώκεται ή από ένα μη ασφαλές κράτος όπου επίσης διώκεται.

Εννοείται ότι πρέπει να φέρει μαζί του όλα τα απαιτούμενα ταξιδιωτικά έγγραφα.

Όποις καταφέρει να περάσει αυτό τον άθλο θα πρέπει στην συνέχεια να αποδείξει ότι

πράγματι κινδυνεύει η ζωή του από τις αρχές της πατρίδας του και όχι από παρακρατικές

οργανώσεις.

Έτσι ένας Κούρδος από την Τουρκία δεν δικαιούται άσυλο, αφού δεν υπάρχει επίσημη

θέση της Τουρκίας ενάντια σε άτομο Κουρδικής καταγωγής.

Βλέπετε, οι Γρίζοι Λύκοι δεν είναι επίσημη Τούρκικη οργάνωση.

Επίσης δεν δικαιούται άσυλο μια γυναίκα που αναγκάστικέ να παντρευτεί κάποιον σ’ ένα

μουσουλμανικό κράτος. Άσχετα αν μετά από την επιστροφή της στην πατρίδα κινδυνεύει

από λιθοβολισμό για το «έγκλημα» της μοιχείας.

Έτσι στην Γερμανία κινδυνεύει μια Ιρανή να διωχθεί στο Ιραν όπου την περίμενει ο

σίγουρος θάνατος. Το έκλημα της; Κατάφερε να ξεφύγει από τον επιβαλλόμενο σύζυγο

της, σύναψε σχέση μ’ έναν Γερμανό, βαφτίστικε Χριστιανή αλλά δεν μπορεί να παντρευτεί

τον αγαπημένο της όσο είναι ακόμα νόμιμα παντρεμένη.

Επίσης κάποιος πρόσφυγας πολέμου δεν δικαιούται πολιτικό άσυλο παρά μόνο

προσωρινή διαμονή όσο διαρκούν οι εχθροπραξίες. Βέβαια συνηθίζεται το τέλος τον

εχθροπραξιών να ανακοινώνεται εκ μικροφώνου όποτε αυτό βολεύει κάποιον προεκλογικό

αγώνα.

Έτσι με ανακοίνωση George W. Bush στο Αφγανιστάν δεν υπάρχει πόλεμος. Ως

απότέλεσμα αυτής της διαπίστωσης ο κ. Bush, που τέλειωσε και τον πόλεμο στο Ιρακ από

ένα μικρόφωνο κέρδισε τις εκλογές.

Ο Moghim Mohammed όμως κινδυνεύει να χάσει την ζωή του. Ο Moghim Mohammed

ήρθε στην Γερμανία το 2003. Ήταν δεκαπέντε ετών και είχε χάσει τον πατέρα από έναν

πύραυλο και την μάνα και τα αδέλφια μπροστά στα μάτια του δια χειρός του θείου του σε

μια ενδοοικογενειακή συνέχεια του πολέμου των δημοκρατικών Αφγανών ενάντια στους

Ταλιμπάν.

Ως δεκαπεντάχρονος θεωρούταν παιδί και έχαιρε της προστασίας του νόμου. Στην

Γερμανία, ανήλικα παιδιά προστατεύονται ακόμη και αν δεν δικαιούνται άσυλο. Έτσι ο

μικρός Αφγανός μπίκε για πρώτη φορά στη ζωή του σε κανονικό σχολείο, έλαβε μια θέση

σε ορφανοτροφείο και αισθάνθικε ασφαλής.

Μάλιστα άρχισε να γράφει την ιστορία της ζωής του στη νέα του γλώσσα, στα Γερμανικά.

Κέρδισε με την έκθεση του το πρώτο Πανγερμανικό βραβείο εκθέσεων.

Βραβεύτικε απο τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και μόλις έκλεισε τα δεκαέξη, βρέθικε στον

δρόμο.

Το Γερμανικό κράτος θεωρεί έναν δεκαεξαχρόνο ενήλικα όσων αφορά το δίκαιο του

πολιτικού ασύλου. Φυσικά ανήλικάς όσων αφορά τα διακαιώματα του. Έτσι δεν έχει πια

δικαίωμα να πάει σχολείο, έχασε την θέση στο ορφανοτροφείο και κινδυνεύει από

απέλαση.

Φυσικά δεν είναι ο μόνος που αντιμετωπίζει αυτή την μοίρα. Ένας νεαρός ηθοποιός, ο

δεκαεπτάχρονος Hassan Akkouch, εργαζόμενος στον θίασο μιας σαπουνόπερας του

δεύτερου κρατικού καναλιού της Γερμανικής τηλεώρασης πρέπει να επιστέψει με την

μητέρα και τα αδέλφια του στον Λίβανο.

Η οικογένεια του ταλαντούχου νεαρού κινδυνεύει από απέλαση επειδή η μητέρα του έλαβε

βοήθημα κοινωνικής πρόνοιας. Κάνενα από τα παιδιά ώστοσο δεν μιλάει Αράβικα. Καμία

κρατική αρχή δεν φαίνεται να συγκινείται ότι όταν ο Hassan Akkouch ήρθε από τον

εμπόλεμο και τότε Λίβανο στην Γερμανία ήταν μόλις ενός έτους.

Την απόλυτη ειρωνία του νόμου όμως την αντιμετωπίζει η οικογένεια Ndukwe στην

Αυστρία. Ο Afamefuna Ndukwe γνώρισε στην Αυστρία, όπου είχε προσωρινό άσυλο την

Ρωσσίδα Έλενα, η οποία είχε επίσης προσωρινή διαμονή. Παντρεύτικαν και έκαναν μια

κόρη.

Τώρα η Έλενα και η κόρη της δικαιούνται άσυλο στην Αυστρία, επειδή το Αυστριακό

κράτος αναγνωρίζει ότι υπάρχει ρατσιστική διάκριση στην Ρωσσία για μαύρους και ειδικά

για μιγάδες. Η Αυστρία όμως αποφάσισε ότι ο Afamefuna Ndukwe όμως δεν κινδυνεύει

πια στην Νιγερία, όποτε και έχει μπει ήδη στην φυλακή περιμένοντας την οριστική

απέλαση. Το γεγονός ότι η Έλενα περιμένει το δεύτερο της παιδί, δεν συγκίνησε τους

εκτελεστές του νόμου.

Φυσικά πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις, ο μαύρος Gerald Asamoah από την Γκάνα είναι πια

Γερμανός. Αντιπροσώπευσε την Γερμανία στο Μουντιάλ ποδοσφάιρου, και παίζει στην

Γερμανική Bundesliga. Λέτε να άλλαζε η τύχη του Afamefuna Ndukwe, του Hassan

Akkouch και του Moghim Mohammed αν έπαιζαν μπάλα;

Μπορεί μια θέση στην εντεκάδα επαγγελματικής ποδοσφαιρικής ομάδας να εξασφαλίζει

την διαμονή σ’ ένα κράτος. Δεν εξασφαλίζει το πραγματικό άσυλο, της ειρινικής ύπαρξης

στον κοινονικού ιστό.

Ο Gerald Asamoah δέχτηκε ύβρεις και απειλές από Χούλιγκανς σε αγώνα κυπέλλου της

ομάδας του στο Rostock της τέως Ανατολικής Γερμανίας. Το φαινόμενο όμως δεν

περιορίζεται μόνο στην Ανατολική πλευρά της Γερμανίας, όπως θέλουν να μας πείσουν οι

επίσημες κρατικές υπηρεσίες.

Ακόμη και στην πιο δυτική πόλη της Γερμανίας συμβαίνουν ανάλογα έκτροπα. Σε αγώνα

πρωταθλήματος Α’ Εθνικής της τοπικής Alemannia Aachenο ενάντια της γειτονικής

Borussia Moenchengladbach ακούστηκαν ύβρεις από τους οπαδούς της Alemannia,

«ήρθες για άσυλο» κατά του μαύρου Βραζιλιάνου Kahe, Το αντίπαλο στρατόπεδο

απήντησε με ανάλογες ύβρεις κατά του Αφρικανού παίχτη Sichone της Alemannias.

Ενώ και οι δύο ομάδες καταδικάσθηκαν σε υψηλά πρόστιμα για τις πράξεις τον οπαδών

τους, μένει το ερώτημα:

Μήπως όλά δείχνουν ότι η κοινή γνώμη πιέζει για την άρση του ασύλου; Μήπως η

εθνοσυνέλευση στον Ο.Η.Ε. αποφασίσει να καταργήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα πριν

αυτά καλά καλά εφαρμοστούν;

Η μήπως η αποτυχία των κυβερνήσεων από το 1948 και μετά οδηγεί στο συμπέρασμα ότι

απλά πρέπει να καταργηθεί το άσυλο των πολιτικών;

Έτσι για να εφαρμόσουν υπεύθυνα μια πολιτική που θα καταργήσει με την σειρά της την

ανάγκη για πολιτικό άσυλο.