Όταν είναι καθοδικές οι πορείες στις δημοσκοπήσεις των Αμερικανών

προέδρων και ταυτόχρονα των Βρετανών Πρωθυπουργών τίθεται ζήτημα

εφαρμογής μέτρων. Οι σύμβουλοι τους σπεύδουν υπακούγοντας τους νόμους

του “κλόπηραϊτ” να αντιγράψουν παλαιές λύσεις προηγούμενων γενεών με

μια μικρή προσαρμογή στα εκάστοτε δεδομένα.

Έτσι στην πιθανή περίπτωση αποτυχίας των μέτρων έχουν την αβάντα να

χρησιμοποιήσουν τον γνήσιο δημιουργό του εκάστοτε μέτρου ως υπαίτιο της

πανωλεθρίας (ποίος είπε «νίπτω τας χείρας;), να συντάξουν ένα βιβλίο με

«νέες» ιδέες και τέλος να διεκδικήσουν να γίνουν οι ίδιοι χαλίφης στην θέση

του χαλίφη…

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι λόγω στέρησης ηλεκτρονικών μέσων αναγκάστηκαν να

μετακινηθούν από τον οικείο τους χώρο στις αρένες προκειμένου να

παρακολουθήσουν μια μονομαχία. Ο Νέρωνας αντιμετωπίζοντας πρόβλημα

χώρου στην αγαπημένη του πόλη, θέλοντας μετά από την καριέρα του ως

Ολυμπιονίκης, στην πολιτική, στην ποίηση και στο τραγούδι να δείξει της

ικανότητες του ως αρχιτέκτονας, έκαψε την Ρώμη.

Δυστυχώς για τον παρεξηγημένο καλλιτέχνη Νέρωνα, ψηφίσθηκε έκπτωτος

από την Γερουσία της Ρώμης (κάτι από Big Brother μου θυμίζει αυτό…) και

αναγκάστηκε να αποχωρίσει ως αυτόχειρας από την ζωή.

Ένας άλλος ηγέτης, ο οποίος επίσης θεωρούσε των εαυτό του καλλιτέχνη,

αιώνες αργότερα έδωσε στο μετά από συμβούλιο με τους ειδικούς συνεργάτες

του την εντολή να κάψουν όλα τα κατεχόμενα εδάφη που χάνονταν και επίσης

την πατρίδα του. Και αυτός, στα νιάτα του ζωγράφος στο επάγγελμα,

αυτοκτόνησε. Λίγοι βεβαία θα γνωρίζουν τους πίνακες ζωγραφικής του

Αδόλφου Χίτλερ, πολλοί όμως ζούνε ακόμη τις επιπτώσεις της εντολής του με

κωδικό «Νέρων».

Σήμερα παρακολουθούμε, από τα σπίτια μας πλέον, τις μονομαχίες και τους

πολέμους στη εποχή του «Pax Americana» (Αμερικάνικη Ειρήνη). Ο ηγέτης

της δεύτερης δυτικής δύναμης, μετά από την Γερμανία (μία με τον Κάρολο

Μάγνο και μία με τον αναφερόμενο Αδόλφο Χίτλερ) που επικαλείται την

διαδοχή της Ρώμης, George W. Bush, κήρυξε μετά το καλημέρα του στην

εξουσία, τις νέες Σταυροφορίες.

Αφού μετά το πρώτο έτος διακυβέρνησης του άρχισε η καθοδική πορεία στις

δημοσκοπήσεις, είχε την ευκαιρία να αναγνωρίσει τον Usama Bin Ladin ως

παγκόσμιο εχθρό. Να εισβάλλει στο Αφγανιστάν που φιλοξενούσε τον

τρομοκράτη, να καταστρέψει ότι απέμεινε όρθιο μετά από την τυραννία των

Ταλιμπάν και να δει την δημοτικότητα του να ανεβαίνει.

Φυσικά τίχθηκε το θέμα, πως και έτσι οι Ταλιμπάν έγιναν εχθροί, αφού ήταν

χρηματοδοτούμενοι από τις Η.Π.Α. στον πόλεμο ενάντια της Σοβιετικής

Ένωσης. Επίσης υπήρχαν φωνές που επέμεναν ότι στην περίπτωση της

επίσης καταστροφικής τρομοκρατικής επίθεσης στην πόλη του Οκλαχόμα,

στο Murrah Federal Building, δεν υπήρχε, και δεν υπάρχει ακόμα ανάλογη

αντιμετώπιση των ρατσιστικών οργανώσεων και θρησκευτικών αιρέσεων που

κρύβονται πίσω από την πολύνεκρη επίθεση. Αυτές βέβαια εδρεύουν στις

ίδιες της Η.Π.Α..

Και έτσι ενώ η κάλυψη ενδογενής τρομοκρατίας αντικρούει ένα από τα

συνθήματα του Αμερικανού προέδρου:

«Any government that chooses to be an ally of terror has also chosen to be

an enemy of civilization. And the civilized world must hold those regimes to

account.»

(Κάθε κυβέρνηση που επιλέγει να συνεργαστεί με την τρομοκρατία έχει

επιλέξει να είναι και εχθρός του πολιτισμού. Και ο πολιτισμένος κόσμος

πρέπει να αναγκάσει αυτά τα καθεστώτα να λογοδοτήσουν.)

Ισχύει πάντα το λατινικό «quid licet Jovi non licet bovi….», δηλαδή, ότι

επιτρέπετε στον Δία δεν επιτρέπετε στον αγρότη.

Η συνταγή των Αμερικανών συμβούλων άλλωστε πέτυχε, και οδήγησε τον

νεότερο Bush σε δεύτερη τετραετία, φυσικά μετά από μια εκδρομή των

στρατευμάτων του στο Ιρακ.

Τώρα λοιπόν ήρθε η σειρά του Ιράν να πληρώσει την ματαιοδοξία των

ηγετών.

Το ίδιο Ιράν που κατά βάθος βοήθησε τον πατέρα του νυν προέδρου να

αγγίξει την εξουσία πρώτα ως αντιπρόεδρος του Reagan και μετά ως

πρόεδρος. Γιατί απλά καθυστέρησε με το αζημίωτο την έκδοση Αμερικανών

ομήρων, η οποία θα έσωνε την εξουσία του Jimmy Carter. Το ίδιο Ιράν που

θεωρείτο μετανιωμένο τέκνο, που υποστήριξε τον πόλεμο ενάντια στους

Ταλιμπάν και ενάντια στον Saddam Hussein.

Μυριάδες αναλυτές εξετάζουν στις μέρες μας του πιθανούς λόγους για την

επικείμενη πολεμική εκστρατεία. Φυσικά θα βρεθούν λόγοι, είτε πλασματικοί,

όπως στην περίπτωση του Ιράκ ,είτε πραγματικοί. Θα ανέβει η τιμή του

πετρελαίου, θα περιοριστούν λιγάκι πάλι τα δημοκρατικά δικαιώματα και θα

ανέβουν οι διαφημίσεις κατά την διάρκεια των πολεμικών Reality show.

Παρενέργεια είναι, ότι από τις πολλαπλές αναλύσεις απλά εισέρχεται μια

σύγχυση εν πρώτης στην συνείδηση του κόσμου και μετά στην παγκόσμια

οικονομία που τάχα δεν έχει σχέση με την εκάστοτε πρόφαση πολέμου.

Ίσως τελικά πρέπει να στρέφονται τα βλέμματα αλλού ,ας πούμε σε ένα

μεγάλο κίνδυνο πολέμου για να ξεχνιόνται οι μικροί καθημερινοί πόλεμοι της

επιβίωσης που κάνουν οι λαοί και είναι αποτέλεσμα αποτυχημένων

πολιτικών συστημάτων.

Σημασία όμως δεν έχει ούτε ο εχθρός ούτε ο υποτιθέμενος λόγος πολέμου.

Όποιος θέλει να βρει casus belli τον βρίσκει. Έτσι βρήκε ο Κάρολος Μάγνος

λόγο για το σχίσμα με ένα γλωσσικό σφάλμα ενός ασήμαντου Ισπανού ιερέα

(filoque). Έτσι οι σταυροφόροι του μεσαίωνα με την πρόφαση της θρησκείας

ξεκινούσαν ένοπλα ταξιδάκια στα οποία συμπεριλαμβανόταν σεξουαλικές

διασκεδάσεις εις βάρους των εκάστοτε εχθρών.

Πράγματι στον δεκατοτέταρτο αιώνα , περίπου 50 σταυροφορικές εκστρατείες

εναντίων των «άπιστων» ονομάστηκαν από τους διοργανωτές, την Γερμανική

Έτσι ο Αδόλφος Χίτλερ σκηνοθέτησε με μεταμφιεσμένους Γερμανούς

ένοπλους μια επίθεση της Πολωνίας ενάντια στο Ραϊχ με σκοπό να κηρύξει

τον πόλεμο.

Υπήρχαν και άκομψα παραδείγματα στην ιστορία, όπως ο Bismarck, που

προσέβαλε με μια επιστολή του τον Γάλλο Ναπολέοντα τον Γ, με σκοπό μετά

από τον πόλεμο που ακολούθησε να κηρύξει τον Βασιλιά της Προύσσιας /

Βραντενβούργο νέο Ρωμαϊκό Αυτοκράτορα. Αυτή η νέα Ιερή Ρωμαϊκή

Αυτοκρατορία Γερμανικού Έθνους (Heiliges Römisches Reich Deutscher

Nation), οι δεύτερη σε σειρά, δεν κράτησε πολύ. Κατέληξε στον πρώτο

Παγκόσμιο Πόλεμο, και στην καταστροφή της Γερμανίας. Μάλλον από

προνοητικούς λόγους ο Χίτλερ παρέλειψε από το Γ Ραϊχ τόσο την λεκτική

αναφορά στην Ρώμη όσο και στο ιερό, αρκέστηκε να ονομαστεί Καγκελάριος

αλλά πάλι είχε το γνωστό τέλος κάθε ματαιόδοξης προσπάθειας.

Δυστυχώς για την ανθρωπότητα στην ιστορία βρίσκονται άπειρα

παραδείγματα πολέμων, παραποιημένων αιτιών και άπειρων θυμάτων και

θεμάτων.

Ο σημερινός πρωταγωνιστής πρέπει να έχει αρκετούς μελετητές συμβούλους.

Περιορίζεται στην λέξη «ιερό» και αποφεύγει την λέξη Ρώμη. Ωστόσο υπάρχει

μια καλύτερη σχέση με τον νέο καθολικό αρχιεπίσκοπο της Ρώμης, τον Πάπα

Βενεδίκτο τον δεκατοπέμπτο.

Ενώ ο Ιωάννης Παύλος ο δεύτερος κατέκρινε ανοιχτά την πολιτική του

νεώτερου Bush, υπάρχουν πολλά σημάδια σε ομιλίες του νέου Πάπα, για την

διοργανωτές τους συμπεριλαμβάνεται η Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία, οι

δυτικές δυνάμεις θεωρούσαν τις σταυροφορίες ως δίκαιους πολέμους.

Ο Βενεδίκτος όρισε Αμερικανό στην διαδοχή της προηγούμενης θέσης του

στο Βατικανό, πρόκειται για τον επίσκοπο William Joseph Levada. Αξίζει να

αναφερθεί ότι η προηγούμενη θέση του νυν Πάπα ήταν η προεδρία στην

καθοδήγηση της πίστης παλαιά ποτέ γνωστή ως «Ιερά Εξέταση». Ως

αντάλλαγμα ορίστηκε ο σκληροπυρηνικός καθολικός John Glover Roberts

ομοσπονδιακός δικαστής στης Η.Π.Α.. Απ΄ ότι φαίνεται αντιγράφει καλά τον

Κάρολο Μάγνο, έναν από τους λίγους επεκτατικούς Στρατηλάτες που

απεβίωσε εν ειρήνη πλήρης ηλικίας.

Βέβαια είναι απορίας άξιο, ότι σε μία εποχή που τα πάντα εκσυγχρονίζονται,

και κάθε οικιακό σκουπιδάκι θεωρείται για λόγους προστασίας του

περιβάλλοντος ανακυκλώσιμο, δεν υπάρχει ο ανάλογος εκσυγχρονισμός

στους πολέμους.

Υπάρχει άπειρο υλικό περιγραφής μαχών από τους σταυροφόρους. Γιατί να

μη αλλάξει κανείς στα αντίστοιχα κείμενα τα ονόματα, τους χρόνους, τους

αριθμούς των νεκρών και να τα εκδώσει ως ανακυκλωμένα ή μεταλλαγμένα

πολεμικά ανακοινωθέντα;

Αφού η αντιγραφή μεθόδων πολιτικής είναι πλέον τόσο διαδεδομένη, και μιας

που αν τα κείμενα γραφτούν μια φορά στον υπολογιστή μπορούν με μια απλή

εντολή αντικατάστασης να προσαρμοστούν σε όποια αλλαγή των

πρωταγωνιστών.

Πόσο πιο ευχάριστη θα ήταν οι ζωή μας…

Και φυσικά τα παιδιά στα σχολεία δεν θα είχαν και τόσο κόπο να μάθουν τα

νέα δεδομένα, αφού στο σκονάκι στην ουσία θα άλλαζαν μόνο δύο τρία

ονόματα, και

κάποιες διαφορετικές ημερομηνίες. Και σ΄ αυτό το θέμα μια μικρή

ανακύκλωση δε βλάπτει – ας τα κάνουν όλα κάθε έτος στις 11. Σεπτεμβρίου

(στην Αγγλική γραφή 9/11 = τηλεφωνικός αριθμός άμεσης ανάγκης).

Ειλικρινά, δεν βλέπω τον λόγο ενώ χάριν της ευκολίας οι Αμερικανοί ήδη

έχουν για δεύτερη φορά έναν George Bush που πολεμάει τόσο το Ιράν όσο

και το Ιράκ.

Βασίλης Ασβεστόπουλος